Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΞΙΩΣΕΩΣ ΑΞΙΩΝ

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΞΙΩΣΕΩΣ ΑΞΙΩΝ
(Μέρος 1ο)
Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Σεβασμός, Αξιοπρέπεια, Ελευθερία, Τάξις, Αξίες…. Επτά ανθρώπινες επινοήσεις (πολλές είναι σαν αυτές). Επτά απαστράπτοντες οβελίσκοι. Επτά θανατηφόρες παγίδες. Εις το όνομα τους έχουμε διαπράξει τα μεγαλύτερα εγκλήματα και έχουμε εγκαταστήσει την αδικία, τη δικτατορία, την ασέβεια, την αναξιοπρέπεια, τη σκλαβιά, την απαξίωσιν…. και δυνάμεθα να συνεχίζουμε επ΄ αόριστον.
Έτσι μέσα από κολασμένους δρόμους  φθάσαμε στις πύλες ενός  αόριστου και δυσοίωνου μέλλοντος.
Το παρόν οικοδομεί το μέλλον. Εμείς οικοδομήσαμε την μελλοντική έρημο διότι το παρόν μας δεν «ήτο» μόνο κίβδηλο, «ήτο»  και είναι και κακόηθες. Εάν δεν λειτουργήσει η επανορθωτική ροπή της φύσεως δεν θα υπάρξει μέλλον. Εάν η ίδια ροπή στραφεί κατά το ανθρώπου για να περισωθεί το υπόλοιπο της φύσεως, εις το «υποσυνείδητο» της θα χαραχθεί  αιώνια η ανθρώπινη πληγή. Τι έφταιξε; Αυτό που όλοι οι νοήμονες σχεδόν το γνωρίζουν αλλά το αποφεύγουν να το συζητούν ή και το απωθούν, το αλλοιώνουν και το «απαλλάσσουν». Κατάστασις τραγική.
Εάν επίκειται ιστορική οπισθοχώρησις η απώλεια δεν θα είναι ολοσχερής. Εάν όμως επίκειται φυσική οπισθοχώρησις (οπισθοχώρησις της φύσεως) ένεκα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τότε κολασμένο το πεπρωμένο μας.
Μπορούμε άραγε να προλάβουμε το κακό;
Η πολιτική θεωρείται ο συντονιστής όλων σχεδόν των κοινωνικών δραστηριοτήτων και της οικονομίας φυσικά εφόσον βέβαια της παραχωρείται από την οικονομία αυτό το δικαίωμα (και της θρησκείας βέβαια καθότι κι αυτή την έχουν υπαγάγει κάπου στην πολιτική οικονομία.) Έτσι το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης πέφτει εις την πολιτική (και τους πάτρονές της). 
Κάποτε οι κυβερνώντες λεηλατούσαν την ανθρώπινη υπόστασιν ενώ δεν μπορούσαν να τραυματίσουν την φύσιν. Σήμερα η λεηλασία είναι γενικευμένη. Αφορά και τον άνθρωπο και την φύσιν. Δίχως την φύσιν είναι αδύνατη η ύπαρξις του ανθρώπου. Δίχως τον άνθρωπο δεν έχει κανένα πρόβλημα η Φύσις. Με τον άνθρωπο κινδυνεύει να αφανισθεί. Εάν επέμβει τελικά ο κοσμικός Νόμος θα καταδικάσει τον ήδη αυτοκαταδικασμένο άνθρωπο.
Μήπως θα πρέπει να συνετισθεί ο άνθρωπος πριν επέμβει ο κοσμικός Νόμος; Φαίνεται ότι η μοναδική ελπίδα σωτηρίας είναι αυτή; Πλήρης μεταξίωσις αξιών. Νέα συνείδησις. Ριζικές «υποστασιακές» μεταρρυθμίσεις. Η Κρόνια συμπεριφορά των κυβερνώντων και όλων των σχετιζόμενων με αυτούς πρέπει ριζικά και ραγδαία να αλλάξει. Αν δεν αλλάξει το τέλος πλησιάζει ακάθεκτο. Πολλοί φιλόσοφοι μεταξύ των οποίων ο Burkhard, ο Κierkergaard και ειδικά ο Nietzche, πρόβλεψαν τον καλπάζοντα μηδενισμό του αιώνα μας, κανένας όμως δεν κατόρθωσε να προβλέψει τον ολοσχερή αφανισμό καθότι συν τοις άλλοις δεν μπορούσαν να φαντασθούν την συμβολή της επιστήμης  εις τον μηδενιστικό λαίλαπα. Προέβλεψαν έτσι μια παρακμή (όπως κάθε σχεδόν προηγούμενη παρακμή) όμως δεν προέβλεψαν την «ανάπτυξιν» της επιστήμης και τον τραγικό της ρόλο εις την εγκατάστασιν της «ερήμου». Όταν η επιστήμη, η Θρησκεία και η πολιτική γίνουν τυφλά υποχείρια μιας δαιμονισμένης δεσποτικής οικονομίας το αποτέλεσμα δεν είναι δυνατόν παρά να είναι η γενικευμένη καταστροφή.
Πίσω από κάθε οδυνηρή προφητεία υπήρχε πάντα η ελπίδα μιας αναγεννήσεως σύμφωνα με το πρότυπο της ιστορικής πορείας.
Σήμερα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτό το πρότυπο έχασε την ισχύν  του και ότι η ελπίς μιας αναγεννήσεως μετά την καταστροφή είναι μια νεκρή ελπίς που επιδεινώνει την κατάστασιν. Αν υπάρχει ακόμη κάποια ελπίς, αυτή βρίσκεται πριν από την καταστροφή.
Η διεφθαρμένη πολιτική διέφθειρε τα πάντα. Φιλοσοφίες, Θρησκείες, Τέχνη, συμπεριφορά, συνείδησιν, επιστήμη κλπ. Αν δεν «αφυπνισθεί» ο άνθρωπος, «είναι» ήδη νεκρός. Όλα έχουν ευθυγραμμισθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να υπηρετούν την παγκόσμια  ολιγαρχία της οικονομίας η οποία οδηγεί όλη την βιόσφαιρα εις τον τελειωτικό αφανισμό. Φαίνεται ότι η εποχή μας δεν θα χαρακτηρίσει κάποια ιστορική περίοδο αλλά κάποια γήινη περίοδο. Το μέγα θαύμα της ανθοφορίας της διανοήσεως οδηγείται από την παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία εις την έκρηξιν ενός πανγήινου ολοκαυτώματος. Κανένας, συνετός πολιτικός δεν μπορεί να αρνηθεί αυτό το συμπέρασμα, αλλά καθότι δεν υπάρχουν συνετοί και σώφρονες πολιτικοί, όλοι το αρνούνται. (Ένα απλό παράδειγμα: Πού είναι η φρόνησις όταν επιστήμονες αποσαρθρώνουν την φυσικήν αρμονία και κατασκευάζουν τεχνητούς ιούς με απρόβλεπτες ιδιότητες και τους «πατεντάρουν»(!) για να έχουν τα τυχόν οικονομικά οφέλη, από οτιδήποτε ήθελε προκύψει – απαλλάσσονται βέβαια αν αυτό που θα προκύψει είναι μια πρωτοφανής πανδημία – συχνά με τις ευλογίες του κλήρου και την ισχύ της πολιτικής;)
Οι «μεγάλοι» καθοδηγητές οδήγησαν τον άνθρωπο εις αδιέξοδο, κάπου που ποτέ δεν θα έφτανε αν δεν υπήρχαν αυτοί οι συγκεκριμένοι καθοδηγητές. Το έργο τους ήταν «τέλειο». Κατέστρεψαν όλα τα «αισθητήρια» του ανθρώπου. Τώρα είναι αδύνατο να ακούσει ακόμη και τις εσωτερικές κραυγές από τα βάθη του υποσυνείδητου.
Εντελώς αδύναμη και ανίκανη να αντιδράσει η ανθρωπότης μεταμορφώθηκε σε πομπή καταδικασμένων σκιών. Το «πνεύμα του κακού» κυριάρχησε μέσω των «ηγεμόνων» της.
Μονοπώλιο της κακοηθέστατης «Ηγεμονίας» («μονοπώλιο» της εξουσίας, της οικονομίας της επιστήμης, των «μέσων» παραγωγής, ενημερώσεως, της Γνώσεως κλπ.) και ιδού ο άνθρωπος!... Η συστηματική απαξίωσις του έφτασε εις το σημείο αυτής της άθλιας «μετουσιώσεως» της υποστάσεως του.
Κάποτε, γνωστός πολιτικός (G. Clemenceau) είχε πει ότι «πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεσις δια να την εμπιστευθούμε εις τους στρατιωτικούς»
Εγώ θα ήθελα να πω εις τους πολιτικούς και εις όλους τους ανθρώπους ότι η ζωή μας, η επιβίωσις μας, η Γνώσις  και ειδικά η επιστημονική, είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις  και δεν θα έπρεπε ποτέ να την εμπιστευθούμε στους πολιτικούς και εις τους εργοδότες των, μεγατραπεζίτες.
Ο Τρούμαν ήθελε να παίξει τον ρόλο του Θεού και έριξε ατομικές βόμβες ενώ είχε τελειώσει ο πόλεμος. Πώς ήταν όμως δυνατόν να μην ρίξει τις βόμβες, αυτός ο δημοκράτης, όταν σε μια ομιλία του τέσσερα χρόνια πριν, είχε πει: «Εάν δούμε να κερδίζει η Γερμανία θα βοηθήσουμε την Ρωσία και εάν δούμε να κερδίζει η Ρωσία θα βοηθήσουμε την  Γερμανία, έτσι ώστε να σκοτωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι» (senate speech, “U.S.  WeekJuly 5 1941). Αυτός ο δαιμονισμένος ήτο ικανός εάν είχε τα σημερινά μέσα να εξαφανίσει την Φύσιν;
Οι πολιτικοί άρπαξαν την εξουσία και καπηλεύονται την Γνώσιν κατά τρόπο που ο άνθρωπος έγινε το θλιβερότερο θύμα. Αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο επίκειται αν εξακολουθεί ο άνθρωπος να παραμένει έρμαιο των πολιτικών σκοπιμοτήτων- διαταγών της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας.
Είκοσι αιώνες θέλουν αναθεώρησιν. Ειδικά όμως ο εικοστός και ειδικότερα το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα. Εδώ ορθώθηκε το απροσπέλαστο φράγμα, άσχετα αν χρειάσθηκαν δεκαεννέα αιώνες για να θεμελιωθεί.
Εφόσον όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες θα εξαρτώνται από την κάστα των «σημερινών» πολιτικών (και των μεγιστάνων του χρήματος) η Γνώσις και αυτή θα υπηρετεί τον σκοταδισμό, τον εκφυλισμό, τη διαφθορά και το θάνατο.
Βέβαια ποτέ δεν θα ήθελα να υποστηρίξω ότι όλοι οι πολιτικοί έχουν σχέσιν με την Γνώσιν . Το μεγαλύτερο ποσοστό απ΄ αυτούς θεωρούν γνώσιν την άγνοια τους, την ημιμάθεια τους, την παραποιημένη αλήθεια, το αληθοφανές ψεύδος, τα οποία υπηρετούν τους σκοπούς της ανώτατης οικονομικής ολιγαρχίας.
Η αποδοχή της υποστάσεως του ανθρώπου, οι ευγενείς αρχές, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός της ζωής και της Νοήσεως, η δημιουργία ενός Υψηλού προτύπου δια όλη την ανθρωπότητα, είναι απαραίτητα, για να δημιουργηθεί μια τέτοια τάξη πραγμάτων που να επιτρέψει την ανθρωπότητα να βαδίζει προς το Καλό και το τέλειο, ειδικά σ΄αυτή την περίοδο που η τελμάτωσή της είναι τέτοια που την απειλεί με πιθανότητες αφανισμού. Σήμερα τίποτα απολύτως δεν εξυπηρετεί τον άνθρωπο, κι αν αυτό συνέβαινε πάντα, σήμερα συμβαίνει το χείριστο: η πρωτοφανής Γνώση (και η πρωτοφανής τεχνολογία) έχει στραφεί από τους χειριστές της εναντίων του ανθρώπου και της φύσης. Η αναλογική αδυναμία των ανθρώπων έχει φτάσει στο ιστορικό Ζενίθ (ένα ζενίθ όμως κερασφόρο). Ενώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά απαιτούνται πολιτικοί που να μπορούν να ελέγχουν τους πυρήνες οικονομικής δύναμης, έχει  συμβεί το θανάσιμο λάθος, οι πολιτικοί να «ελέγχονται» και τυφλά να υπηρετούν τους σκοπούς των πυρήνων οικονομικής (και κάθε άλλης) δυνάμεως.
Παρουσιάζονται αντιθέσεις στα πολιτικά κόμματα, αριστοτεχνικά σκηνοθετημένες και επιχρυσωμένες με τι (εκ)τυφλωτικό επικάλυμμα της δήθεν ελευθερίας της γνώμης. Πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό ότι όλες  οι αντιθέσεις έχουν ένα κοινό σημείο εξουδετερώσεως των  κι αυτό δεν βρίσκεται προς την πλευρά του συνολικού καλού, αλλά προς την πλευρά της τυφλής υπηρεσίας των οικονομικών συμφερόντων της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος. Απ΄αυτήν καθορίζονται τα πάντα: οι τύχες του κόσμου, η πολιτική συμπεριφορά των κυβερνώντων όλων των εθνών η δυναμική και η χρήσις της επιστήμης και γενικά όλων των δραστηριοτήτων του νοθοπολιτισμού μας. Και ότι θεωρείται καλό γι΄αυτήν την «κάστα» είναι το χείριστο για το σύνολο των ανθρώπων. Οι σημερινοί πολιτικοί σαν ενδιάμεσοι «θεματοφύλακες» των οικονομικών συμφερόντων αυτής της πολυπλόκαμης δαιμονιώδους κάστας δεν μπορεί παρά να είναι εχθροί των πανανθρώπινων συμφερόντων. Εάν οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν αντιδράσουν, θα καταποντίζονται διαρκώς απ΄ αυτούς που εμπιστεύονται, τους οποιουσδήποτε δηλαδή πολιτικούς.
Μια εντελώς νέα πολιτική φιλοσοφία έχει καταστεί πλέον αναγκαία και μια άριστο-αγαθοκρατία της εξισορροπημένης ελευθερίας και δικαιοσύνης είναι απαραίτητη για να απαλλαγεί η ανθρωπότης από τις δαγκάνες της υπερτροφικής ελευθερίας και ασυδοσίας των ισχυρών και μόνο των ισχυρών.
Η σημερινή ελευθερία και δικαιοσύνη έχουν τέτοια  «δομή» που να παρουσιάζουν μεγάλη έλξιν προς τους πυρήνες της δυνάμεως, μεταμορφώνοντας την ανθρωπότητα εις άβουλο και αδύναμο «πρωτόπλασμα».
Μέχρι σήμερα κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μια κοινωνία με θύτες και θύματα. Πέτυχαν οι θύτες γιατί εδώ ακριβώς απέβλεπαν.
‘Όταν όμως όλα τα θυσιάζεις στην προσπάθεια σου να είσαι πάντα θύτης τελικά όλοι και εσύ θα μετατραπείτε σε θύματα παραλόγων και δαιμονισμένων επιθυμιών. Σ΄ αυτό ακριβώς το σημείο έχουμε φθάσει να μην μπορούν πλέον ούτε οι θύτες να αναχαιτίσουν την κατάρρευση όχι μόνο της κοινωνίας, αλλά και ολόκληρης της βιόσφαιρας. Στο χείλος αυτού του καταστροφικού λαίλαπα δεν υποχωρούν, αλλά προτιμούν  να παρασύρουν τα πάντα στην καρδιά του καταστροφικού κυκλώνα που δημιούργησαν.
Εάν ο κάθε άνθρωπος δεν αφυπνισθεί κανένας πολιτικός δεν θα τον σώσει. Εάν δεν μεσολαβούσαν οι  συγκεκριμένοι πολιτικοί, ίσως ποτέ η ανθρωπότης δεν θα έφτανε στο χείλος αυτής της αβύσσου.
Αποβλέποντας ο καθένας στο προσωπικό συμφέρον, το οποίο παραλληλίζονταν με το συμφέρον κάποιας ή κάποιων οικονομικών «δυναστειών» και έχοντας στην διάθεση του όλα τα μέσα της επιβολής (διά της βίας και της απάτης) εις τον αδύνατο και εκτεθειμένο εις κάθε προγραμματισμένη επιρροή λαό κατόρθωσαν το ακατόρθωτο: Να κάνουν τον άνθρωπο έρμαιο της ανάγκης και της πακεταρισμένης γνώμης. Ποιοί; οι άφρονες, οι κερδοσκόποι, οι καιροσκόποι, οι υλιστές, οι μηδενιστές (άβουλοι και ανόητοι οι ίδιοι κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό).  Οι μεγατραπεζίτες έστησαν τις θανατηφόρες παγίδες και οι πολιτικοί εξαπατώντας τους ανθρώπους μεθοδικά τους έσυραν μέσα σε αυτές. Η αποθέωσις  του εγκλήματος.
Το ψεύδος αποτελεί ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των πολιτικών εφόσον παρουσιάζεται σαν αλήθεια από όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν καθότι τα μέσα αυτά – όργανα των πολιτικών κομμάτων – εξυπηρετούν ακριβώς την αληθοφάνεια το ψεύδους. Ακόμη και εις την  περίπτωσιν που ένα μέρος του «ενημερωτικού» τύπου προσπαθεί να αντικρούσει τα ψεύδη του «άλλου μέρους» το επιχειρεί επίσης με ψεύδη. Μέσα σ΄ αυτόν τον κυκεώνα ψευδών είναι ν΄ απορεί κανείς πως μπορούν πάντα να κρατούν την αλήθεια στεγανά απομονωμένη και να «αποκαλύπτουν» διαδοχικά ψεύδη για να καλύπτουν διαδοχικά ψεύδη!. Είναι επίσης ν΄ απορεί κανείς και με την ευχέρεια που χειρίζονται την εγκυκλοπαίδεια του ψεύδους και ο ξεδιάντροπος τρόπος που κάθε φορά καλύπτουν το ψεύδος με το ψεύδος. Αν όμως δεν απορούμε μ΄αυτό πώς  ν΄απορούμε με την ευκολοπιστία των ανθρώπων;
Η ευκολοπιστία καλλιεργείται συστηματικά από τους πολιτικούς καθότι δίχως αυτή δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σαν αντιπρόσωποι συστημάτων που παρουσιάζονται σαν προστάτες των συμφερόντων των ανθρώπων ενώ είναι συστήματα υπερασπίσεως συμφερόντων συγκεκριμένων και γνωστών οικονομικών δυναστειών που απαιτούν την πάση θυσία εκμετάλλευσιν και απαξίωσιν του ανθρώπου. Πιστεύω ότι κι ένα μέρος των πολιτικών πέφτουν θύματα αυτής της ευκολοπιστίας είτε από άγνοια, είτε εσκεμμένα (για να παίξουν τον ρόλο τους καλύτερα) είτε διότι ανόητα συγχέουν την αλήθεια με την δύναμη, είτε ακόμη γιατί εύκολα (και ένοχα) πείθονται ότι ο λαός έχει ανάγκη την δύναμη της οικονομικών πανεκμεταλλευτών. Ξεχνούν άραγε ότι η ανάγκη αποδυναμώνεται μέχρι πολλές φορές σημείου εξευτελισμού;
Η απόκρυψις της αλήθειας, τα ψεύδη, η μυστικότης, η εξαπάτησις και άλλα συναφή δεν είναι δυνατόν να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον των ανθρώπων (και κάτι τέτοιο απαιτεί ειδικούς  νόμους για να μπορεί να επιβληθεί – κι αυτό υπηρετούν οι περισσότεροι νόμοι) και απέχουν πολύ από το να είναι δημοκρατικές οι κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν τέτοια μέσα. Αν λάβουμε όμως υπόψιν ότι όλες οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τέτοια μέσα, τότε η αλήθεια προβάλλει ολοφάνερη: δεν υπάρχουν δημοκρατικές κυβερνήσεις. Όλες είναι ψευδοδημοκρατίες, απραγοδημοκρατίες, αρπαγοδημοκρατίες, δημασθένειες….
Καμιά δημοκρατία δεν προσπάθησε να δημιουργήσει «υπεύθυνους» πολίτες. Η υπευθυνότητα απαιτεί Γνώσιν και η «κατευθυνόμενη  γνώσις» δεν είναι παρά επικίνδυνη αγνωσία.
Οι κυβερνώντες θεωρούν απαραίτητη την μυστικότητα. Από την μυστικότητα όμως προέρχεται η παραπλάνησις. Κάθε λαϊκή ενέργεια που προέρχεται από  το δεδομένο ότι το ψεύδος είναι η αλήθεια (ή ότι η μισή αλήθεια είναι όλη η αλήθεια) δεν είναι δυνατόν παρά να βλάπτει τον λαό και να ωφελεί τους κυβερνώντες. Φυσικά μπορεί κάποτε η αλήθεια να εμφανισθεί σαν ιστορία, αλλά ενώ έστω και τότε θα έπρεπε να διδάσκει, δυστυχώς και τότε εξαπατά καθότι δεν αναγάγουν την σημασία της (ιστορικής) πράξεως εις τα γεγονότα του παρόντος. Παρόλο που οι πολιτικοί προσπαθώντας να δικαιώσουν τις πράξεις των, αναφέρονται σε πολιτικά ψεύδη του παρελθόντος, ο  λαός είναι «τυφλός» σ΄αυτή την «αναφορά» (έτσι όπως του παρουσιάζεται). Πολλές φορές (δια το θεαθήναι) καλείται ο λαός να «αποφασίσει» αλλά  δεν είναι δυνατόν ν΄ αποφασίζει κάποιος σωστά όταν του παρουσιάζουν παραποιημένα δεδομένα. Αυτοί που και τότε «αποφασίζουν» είναι μόνον αυτοί που έχουν την δύναμιν και το συμφέρον να παραποιούν τα δεδομένα.
Η πλειοψηφία των πολιτών ευνοεί αυτή την συμπεριφορά των κυβερνώντων. Έτσι πολλές φορές αυτοί οι τελευταίοι διαλαλούν ότι ο λαός δεν μπορεί να αποφασίζει ή να κρίνει σωστά ή ότι ο λαός δεν γνωρίζει όλη την αλήθεια. Το δικαίωμα να μη γνωρίζουμε όμως, δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει την δημοκρατία. Αυτό που πρωταρχικά θα έπρεπε να την χαρακτηρίζει είναι το δικαίωμα να γνωρίζουμε να κρίνουμε και να αποφασίζουμε.
Έτσι και οι εκλογές (δήθεν ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας!) δεν είναι παρά (σήμερα) μια μεγάλη πλάνη.
Ο Ρουσσώ έλεγε ότι «ο λαός της Αγγλίας θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο, αλλά κάνει μεγάλο λάθος, είναι ελεύθερος μόνο κατά την διάρκεια των εκλογών. Μετά τις εκλογές η σκλαβιά κυριαρχεί».
Και ο Ρουσσώ λοιπόν επλανάτο κατά το ήμισυ αυτής του της γνώμης. Όταν η σκλαβιά κυριαρχεί στον ενδιάμεσο χρόνο (μεταξύ) των εκλογών είναι αδύνατο να υπάρξει η «γνώση» που θα οδηγήσει στις ελεύθερες εκλογές.
Οι εκλογές δεν ευνοούν παρά τις ολιγαρχίες και δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην είναι ολιγαρχική καθότι τα πολιτικά κόμματα είναι δημιουργήματα ολιγαρχιών. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την αμερικανική κυβέρνηση που θέλει να παρουσιάζεται σαν η δημοκρατικότερη.
Ο Έμερσον έλεγε: «για τον αμερικανό εν αρχή ην το δολάριο κατόπιν το δολάριο και τρίτο κατά σειρά και πάλι το δολάριο». Άραγε είχε δίκιο;
Όλη η ιστορία (της) και το παρόν της «μεγαλύτερης δημοκρατίας» αποδεικνύουν ότι όντως η «πολιτική» συμπεριφορά των ΗΠΑ είναι επικεντρωμένη γύρω από το «δολάριο». Σο βωμό του έχουν θυσιασθεί όλες οι αξίες, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ειρήνη, η ευτυχία, η επιστήμη, η ζωή, η ίδια η φύση. Δεν υπήρξε πρόεδρος των ΗΠΑ που να μην είχε υπηρετήσει την ολιγαρχία του χρήματος εις βάρος όλου του κόσμου, που να μην έχει εξαπατήσει τον αμερικάνικο λαό και κάθε λαό.
Ο Clemenceau είχε πει: «η Αμερική είναι το μόνο έθνος της ιστορίας το οποίο ως εκ θαύματος βάδισε κατευθείαν από την βαρβαρότητα στον εκφυλισμό δίχως το συνηθισμένο μεσοδιάστημα του πολιτισμού».
Είχε δίκαιο ο Κλεμανσώ να χαρακτηρίζει έτσι το «προπύργιο της δημοκρατίας»;
Η ιστορία της αυτό αποδεικνύει.













Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΞΙΩΣΕΩΣ ΑΞΙΩΝ
 (Μέρος 2ο )
Εις το δόλιον χρήμα των κακομηχάνων  τραπεζιτών είναι αδύνατον να αντισταθούν κοινωνικοπολιτικοί μηχανισμοί προστασίας των πολιτών. Οι πιθανότητες κινδύνου είναι τεράστιες. Το ισχύον σύστημα πρέπει να καταστραφεί ολοσχερώς και να αντικατασταθεί.
Η κυριότερη «επιστήμη» αυτή της οικονομικοπολιτικής μηχανορραφίας και ψευδολογίας κυριαρχεί εις κάθε τομέα των δραστηριοτήτων μας και προκαλεί τέτοια σύγχυσιν που δύσκολα δύναται κάποιος έμφρων να διαχωρίσει τους νοασθενείς, νοοπλανείς, ψυχασθενείς κ.λ.π. από τους σώφρονες.
Ληστρικός ο λογισμός των πρώτων, ληστρικός και ο πολιτισμός των , το καύχημα των.
Ο τομέας της οικονομίας είναι αυτός που απαιτεί ορθές προβλέψεις και οι οικονομολόγοι απεδείχθησαν οι πιο αποτυχημένοι δια την ορθήν αξιολόγησιν των δεδομένων, ώστε οι προβλέψεις να ανταποκρίνονται εις τα γεγονότα. Οι επίδοξοι προφήτες αποδεικνύονται πάντα «μεταφήτες». Αυτό προκαλεί απορίες αλλά και υπόνοιες. Όμως είναι η πολιτική οικονομία επιστήμη ή ψευδοεπιστήμη;  
Αναρωτιέμαι πόσο εγκεφαλικό έλλειμμα απαιτείται για να συνδέει ο οποιοσδήποτε λειψεγκέφαλος την πραγματική δημοκρατία με την «φιλελεύθερη οικονομία», «λεσεφέρ» ή στυγνό καπιταλιμπεριαλισμό.
Οι διεθνείς τραπεζίτες κυρίαρχοι των πολιτικών χρειάζονται και ευνοούν ανεγκέφαλες και δόλιες κυβερνήσεις, τις οποίες και προβάλουν σαν ικανές. Ανώτατοι αξιωματούχοι των μεγατραπεζιτών, αναλαμβάνουν να καθοδηγούν αυτούς τους τυφόνοες, προς την κατεύθυνσιν που οι διεθνείς αρπακτήρες επιθυμούν.
Αυτοί λοιπόν που θέλουν να καθοδηγούν  τους «λαούς των», είναι οι ίδιοι και οι μοναδικοί που βλέπουν τα οπίσθια της ιστορίας και τρέχουν να την φτάσουν αλλά δυστυχώς διαρκώς απομακρυνόμενοι βυθίζουν και τους λαούς εις το παρελθόν και την δυστυχία.
….Δεν είναι δυνατόν να αυτοχρειόμεθα υπερασπιστές της δημοκρατίας όταν δεν τηρούμε τις δημοκρατικές αρχές ούτε μεταξύ των ατόμων που αποτελούν την κυβερνητική ηγεσία. Δεν είναι δυνατόν να θεωρούμεθα υπερασπιστές της δικαιοσύνης, ενώ είμεθα σημαιοφόροι των ατομικών μας και μόνον -  και πάση θυσία – συμφερόντων.
Ούτε βέβαια δημοκρατία σημαίνει κοινοβούλιο. Άλλωστε κοινοβούλιο δεν σημαίνει φλυαρία, ψεύδος και παραπλάνησιν καθότι όλα αυτά δεν είναι παρά ενδείξεις ξεπεσμού, πτωχεύσεως, διαφθοράς.
Είναι πράγματι οδυνηρό να επαναλαμβάνονται διαρκώς τα ίδια ψεύδη με διαφορετικές λέξεις και ακόμη πιο οδυνηρό αυτά τα ψεύδη αντί να εξοργίζουν τους πολίτες να τους αποκοιμίζουν, να τους φανατίζουν και να τους εξωθούν στην ίδια φλυαρία καθότι αυτή η συμπεριφορά στρέφεται κατά των ζωτικών τους συμφερόντων.
Εσκεμμένα δεν έχει επιτραπεί εις το άτομο να «σοβαροποιηθεί» εις το σημείο που απαιτούν οι παρούσες κοινωνικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια εξαιρετικά σοβαρή και επικίνδυνη κατάστασις δια την υπόστασιν του. Φυσικά, ούτε η φλυαρία, ούτε το ψεύδος, ούτε ο φανατισμός, ούτε η ημιμάθεια, ούτε η ανάθεσις ευθυνών εις άλλους θα οδηγήσουν ποτέ εις την απόκτησιν της ατομικής αξιοπρέπειας και κατά συνέπεια εις την αποκατάστασιν (και σεβασμό) της αξιοπρέπειας του συνόλου. Το άτομο πρέπει να ασκηθεί εις την ειλικρίνεια εις την ευθύνη (ατομική και παγκόσμια), εις το σεβασμό του συνόλου εις την καλλιέργεια των προαιώνιων (κοσμικών) αξιών δια να δημιουργηθούν οι δυνατότητες να αποφύγει η ανθρωπότης τον τελειωτικό καταποντισμό.
Οπωσδήποτε δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από κάθε «ηγεσία» αλλά η μορφή και η δομή της ηγεσίας πρέπει να αλλάξει εντελώς και να είναι το απαύγασμα μιας πολιτικής φιλοσοφίας απαλλαγμένης από κάθε μίασμα των σημερινών πολιτικών θεωριών και πράξεων.
Μια πολιτική φιλοσοφία συμφιλιώσεως των αντιθέσεων, σεβασμού του ατόμου και του συνόλου, αξιοποιήσεως των δυνατοτήτων του ατόμου, καλλιέργειας της ατομικής προσωπικότητας και αξιοπρέπειας, σεβασμού και «κατανυκτικού» χειρισμού της Γνώσεως, αποκλεισμού οικονομικών συμφερόντων ατόμων ή ομάδων ή και «εθνών» ακόμη, σεβασμού όλης της ανθρωπότητας και της βιόσφαιρας, είναι όχι μόνο απαίτησις της παρούσας ιστορικής περιόδου, αλλά βιοσφαιρική αναγκαιότης.
Δυστυχώς κανένα πολιτικό κόμμα σήμερα δεν τηρεί ούτε έναν από τους απαραίτητους όρους της αξιοπρέπειας του ατόμου και του συνολικού καλού. Δύο οικονομικά συστήματα μονομαχούν δίπλα στην τραυματισμένη Φύσιν για το ποιος θα κερδίσει το πτώμα της (για το ποιος θα πέσει τελευταίος). Οι πολιτικοί δεν φαίνεται να είναι δυνατόν να συνετισθούν. Γιατί όμως θα πρέπει η ανθρωπότης να πληρώσει το βαρύτατο τίμημα επειδή οι πολιτικοί είναι τυφλοί εις την σύνεσιν;  Και ως πότε η ανθρωπότης θα φέρεται σαν τυφλή εις την απάτη και εις την ύστατη τραγικότητα της καταστάσεως;
Όλοι οι πολιτικοί υπόσχονται την ευημερία. Δυστυχώς όμως όχι μόνο κακοηθέστατα αθετούν την υπόσχεσιν, αλλά κάνουν πράξιν το αντίθετο της ψηφοθηρικής τους θεωρίας. Όλοι υπόσχονται την σωτηρία (από την «ευημερία» φτάσαμε εις την «σωτηρία») ενώ έχουν αποτύχει παταγωδώς όσον αφορά την «ευημερία» Οι «αστικοί» πολιτικοί απέτυχαν. Επίδοξοι Καίσαρες, απεδείχθησαν Βρούτοι. Οι σοσιαλιστές απέτυχαν. Οι επίδοξοι Μεγαλέξανδροι, απεδείχθησαν Παλαιολόγοι. Οι Κομμουνιστές απέτυχαν. Οι επίδοξοι άγιοι, απεδείχθησαν διεφθαρμένοι ηγούμενοι. Μέχρι σήμερα, κάθε «ευημερία» που υπόσχονταν οι κυβερνώντες ανάγονταν εις το μέλλον. Σήμερα όχι μόνο, εις το μέλλον διαφαίνεται η έρημος αλλά και εις το παρόν προερημικά ασθενοφόρα έλη.
Οι πολιτικές «θεωρίες και πράξεις» δεν στάθηκαν ικανές να σταματήσουν το στράγγισμα της ουσίας του ανθρώπου από το άνθρωπο – ηγεμόνα. Ο κόσμος είναι γεμάτος από άδειους ανθρώπους και «πέτρινες ψυχές». Κινδυνεύει να καταντήσει ένα αυτόματο αυτοκαταστροφής αποχωρισμένος από την ενδογενή του φύσιν και την όλην Φύσιν στην οποία ανήκει ελπίζοντας πως θα γευθεί τον τεχνητό παράδεισο και χωρίς να βλέπει ότι οδηγείται όλο και βαθύτερα εις αδιέξοδους βυθούς.
Η ιστορία διδάσκει, αλλά το μέλλον απελπισμένα, απαιτεί. Πέρασε ο καιρός που θα μπορούσαμε να διακινδυνεύσουμε ένα ακόμη «δίδαγμα» από το εγγύς μέλλον. Ο άνθρωπος έχει «παραβιασθεί» θανάσιμα από την κοινωνική ηγεσία. Η παραβίασις αυτή διαιωνίζεται και επιδεινώνεται προκαλώντας μια διογκούμενη σύγκρουση του ανθρώπου με τον άνθρωπο και το «πεπρωμένο» του. Το κοινωνικό κατεστημένο εναντιώνεται εις την φύσιν του ανθρώπου με αποτέλεσμα ένα τραγικό στρατόπεδο δυστυχίας και απαξιώσεως. Το απόλυτο «ΟΧΙ» που έχει τοποθετηθεί εις όλους τους ανθρώπινους ορίζοντες από την ελίτ της παγκόσμιας δυνάμεως πρέπει να γκρεμισθεί από την ίδια την ελίτ για να μην καταποντισθούμε όλοι μαζί. Οι ασύνετοι πρέπει να συνετισθούν πριν οι άβουλοι παραφρονήσουν.
Κανένας σήμερα δεν κυβερνά δίκαια και όπως η ανθρώπινη υπόστασις «απαιτεί». Όλοι κυβερνούν σύμφωνα με το άγνωστο εις τον κόσμο και απαράβατο «σύνταγμα»  της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας που αποβλέπει εις την στυγνή εκμετάλλευσιν των πάντων, εκλαμβάνει τον πλανήτη σαν χώρο απομυζήσεως και ενδιαφέρεται δια τις οικονομικές (της) απολαβές του παρόντος και του εγγύς μέλλοντος, αδιαφορώντας δια τις οποιεσδήποτε θλιβερές συνέπειες  (κι αν ακόμη το αποτέλεσμά τους θα είναι η μελλοντική καταστροφή). Με τους «μηχανισμούς» που διαθέτει επιρρίπτει όλες τις ευθύνες στους άβουλους Λαούς τους οποίους εσκεμμένα παρουσιάζει σαν χειριστές της εκάστοτε πολιτικής καταστάσεως. Άλλωστε αυτοί είναι η πλειοψηφία (!) κι αυτοί εκλέγουν (!) τις κυβερνήσεις. Από την πλευρά τους οι κυβερνήσεις με το δικαίωμα της πλειοψηφίας (της απάτης) υπηρετούν ελεύθερα και «δικαιωματικά» τον οικονομικό πυρήνα που είναι ο μόνος ισχυρός εργοδότης των. Παρουσιάζονται σαν αμερόληπτοι χειριστές των καταστάσεων, και πολλές φορές δείχνουν ότι μεροληπτούν υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, ενώ πάντα και έντονα υπηρετούν την οικονομική ολιγαρχία και κατατρέχουν τους πολίτες. Αυτή η συμπεριφορά δεν τιμά ούτε τις κυβερνήσεις ούτε τους Λαούς και ενώ κάποτε υπήρχε το ενδεχόμενο να οδηγήσει ένα Λαό από θύμα να γίνει κατήγορος, δικαστής, εισαγγελέας και εκτελεστής του «Νόμου του» ο ίδιος σήμερα κι αυτή η πιθανότης έχει σχεδόν εκλείψει, και εάν κάπου διαφαίνεται, προβάλλεται εσκεμμένα, πάντα μέσα εις ένα πεδίο ασφάλειας της ολιγαρχίας και με κάποια σκοπιμότητα που εξυπηρετεί και πάλι αυτή την ίδια.
Η διαφθορά, ο ξεπεσμός και η πτώχευσις μιας κοινωνίας προϋποθέτουν μια μακρόχρονη διαφθορά των κυβερνώντων. Είναι η κατάστασις που έχει αποκορυφωθεί εις τον αιώνα μας. Έχουν καταπατηθεί όλες οι αιώνιες αρχές και αξίες του ανθρώπου μεθοδικά και σταδιακά από τις κυβερνήσεις και έτσι φθάσαμε εις  αυτή τη σοβαρότατη ιστορική περίοδο που απειλείται θανάσιμα η ύπαρξης του.
Πιστοί εις την φωνή του ατομικού συμφέροντος και κωφοί εις τη φωνή της πανανθρώπινης συνειδήσεως και της Φύσεως, προσπάθησαν να δημιουργήσουν και δημιούργησαν υπανθρώπους, ανεγκέφαλους, «αυτόματα», καχεκτικούς, πεινασμένους, σκιές… Πόσο θα αντέξει ο άνθρωπος; Και μέχρι πού σκοπεύουν να φτάσουν οι ιδιοκτήτες των και οι πολιτικοί; Γιατί να επιμένουν να διατηρούν ένα αντι-ανθρώπινο «κατεστημένο»; Γνωρίζουν αυτοί «κάτι» που οι Λαοί της ανθρωπότητας δεν το γνωρίζουν; Μια τέτοια αλόγιστη συμπεριφορά διαφθοράς και απαξιώσεως προϋποθέτει ένα ακατανίκητο κακόηθες πάθος ή μια έσχατη ανάγκη. Τι από τα δύο συμβαίνει; Και τα δύο αλλά κάπως έτσι; To  κακοήθες πάθος από την πλευρά των κυβερνώντων και η έσχατη ανάγκη από την πλευρά των Λαών (έσχατη ανάγκη για αποκατάστασιν της υποστάσεως του ανθρώπου). Γιατί δεν επιχειρούν οι κυβερνώντες αυτή την «αποκατάστασιν»; Πιστεύουν ότι έχουν εξασθενήσει και αλλοτριώσει τόσο πολύ τους ανθρώπους, που δεν θα το επιχειρήσουν; Μήπως όμως αποκλείεται εντελώς η απελπισμένη εξέγερσις; Είναι προτιμότερα τα συμβούλια των «συνετών» από τον «πόλεμο» των απελπισμένων. Δεν μας αρκούν δύο χιλιάδες χρόνια παρακμής; Δεν θα υπάρξουν ποτέ αυτοί που θα πατήσουν την τροχοπέδη; Τι περιμένουμε; Τον τελικό αφανισμό ή κάποιαν επανάστασιν; Οι επαναστάσεις του μίσους όμως είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν μισητές και επικίνδυνες καταστάσεις απ΄ όπου πιθανόν αρχίζει ένα καταστροφικός αντικυκλώνας.
Θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι σισύφεια είναι η «μοίρα» του ανθρώπου; Αλλά κι αν είναι τέτοια, κάποτε θα πρέπει να φτάσει εις το τέλος της καθότι δεν επιβάλλεται από τους «ουρανούς» αλλά από φατρίες ανθρώπων.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να επαιτεί πλέον από τον ουρανό, αλλά απαιτεί από το κοινωνικό κατεστημένο για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Δεν απαιτεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό του. Τιμά και σέβεται, συνειδητά ή υποσυνείδητα, την σχέσιν του με το σύνολο και αγωνίζεται όσο μπορεί δια την καλλιέργειαν αυτής της σχέσεως. Λέει «Ναι» εις την ευτυχία του συνόλου, ενώ είναι αδύνατο να πει «Ναι» εις την δυστυχία των άλλων. Όσον αφορά την ευτυχία και αξιοπρέπεια έχουμε το (φυσικομεταφυσικό) δικαίωμα να λέμε «Ναι» εις την δική μας και των άλλων, όσον όμως αφορά την δυστυχία έχουμε το δικαίωμα να λέμε «Ναι» στην δική μας, αλλά ποτέ εις την δυστυχία των άλλων.
Αυτή είναι η πραγματικήν φύσις του ανθρώπου (άσχετα αν εσκεμμένα παρουσιάζεται από «ειδήμονες» διαφορετική) κι από εδώ αρχίζει ο δρόμος της πανανθρώπινης λυτρώσεως.
Η αποδοχή μιας (αναγκαστικής) καταστάσεως από το θύμα δεν μηδενίζει ποτέ την ενοχή του θύτη. Εις τις σχέσεις Λαών και κυβερνώντων – εν αντιθέσει με την διακήρυξιν ότι η δύναμις είναι ο Λαός – η δύναμις και η κατάχρησις της είναι πάντα από την πλευρά των κυβερνώντων και εις καμιάν περίπτωσιν δεν μπορούν να αποδείξουν  ότι είναι μη ένοχοι, ασχέτως αν οι  Λαοί «δέχονται» τα «σφάλματα» των  κυβερνώντων σαν σφάλματα εξ΄ ανάγκης ή «εξ΄ αμελείας». Τα «σφάλματα», οι παρανομίες δηλαδή και οι κάθε είδους καταχρήσεις των κυβερνώντων είναι πάντα προμελετημένα, σ΄ όλο τους το φάσμα, καθότι από τίποτα, σε μια Κυβέρνησιν, δεν απουσιάζει η λεπτομερής προμελέτη. Σε διαφορετική περίπτωσιν πρόκειται περί ανοητοκρατίας και φυσικά ενοχοκρατίας και δημασθένειας.
Αναρωτιέται κανείς, γιατί να μην συμβαίνει καμιά «πρόοδος» εις την «πολιτική». Και εφόσον είναι η μόνη πρόοδος που θα μπορούσε να δώσει λύσεις εις τα κοινωνικά προβλήματα, ο άνθρωπος απελπίζεται μέχρι απαθείας εμπρός εις την προϊούσα επιδείνωσιν του ισχύοντος κατεστημένου και εις την επιδεινούμενη καταβρόχθισιν κάθε προόδου εις κάθε άλλο τομέα. Γιατί οι «φιλόσοφοι» δεν ασχολούνται με τα βαθύτερα αίτια της παρούσας πολιτικής (πράξεως) και ασχολούνται μόνο με επιφανειακές περιγραφές;  Έχουν διαπιστώσει ή δεχθεί το αναλλοίωτο της δομής της ή προσκρούουν πάνω εις  δυνάμεις πανίσχυρων φατριών που εκμεταλλεύονται βάναυσα τον κόσμο;  
Κι όμως η πρόοδος είναι δυνατή (και ενδογενής ροπή) εις κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου και αν κάθε πρόοδος είναι απαραίτητη, πρωταρχικά απαραίτητη είναι η «πρόοδος» εις τον τομέα της «πολιτικής» η οποία κατάντησε ο μελανός βράχος που πιέζει ασφυχτικά τον θώρακα της ανθρωπότητας για μια πολύ μακρόχρονη περίοδο.
Εγκλωβισμένη (η «πολιτική») ορισμένες φορές από μια ψυχολογία αποτυχίας όσον αφορά την πανανθρώπινη λυτρωτική διαχρονική αποστολή της, επιζητεί κατηφορικούς δρόμους τόσο σταθερά που θεωρείται έκπληξις ακόμη και η επίπεδη πορεία. Εις το κακό είμαστε όλοι συνηθισμένοι τόσο (το προερχόμενο από την πολιτική) που σπανιότατα διαμαρτυρόμεθα, ενώ τις περισσότερες φορές παίζουμε το ρόλο απλών παρατηρητών ή ανεκδοτολόγων. Καμιά εποικοδομητική σχέσις δεν υπάρχει μεταξύ των πανανθρώπινων αναγκών και των πολιτικών επιδιώξεων. Η απολυτομανία (υλιστική) της πολιτικής θα συγκρούεται πάντα με την «ποικιλομορφία» και την (καταπιεσμένη) «δυναμική» του ανθρώπου. Μετά από χιλιάδων ετών «αναζητήσεις» (;) η πολιτική, όπως έχει, όχι μόνο δεν κατόρθωσε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τις κοινωνικές (πολιτικές) ασθένειες, αλλά ούτε και να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της. Επί πλέον με τα μέσα του «παραδείσου» μετέτρεψε την ζωή σε «κόλαση» τουλάχιστον δια τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της Γης.
Οι άνθρωποι φυσικά δεν σταματούν να ελπίζουν. Όλοι εύχονται για μια «πολιτική  ανατολή», αλλά μέχρι σήμερα καμιά ευχή δεν πλησίασε τον προορισμό της. Είναι πλέον κοινή αλήθεια το ότι αν δεν αλλάξει πορεία η πολιτική (ίσως πρέπει να αλλάξει αυτή καθεαυτή  η πολιτική), η ανθρωπότητα δεν θα απολαύσει ποτέ το καταμεσήμερό της και πιθανότατα θα χαθεί μέσα εις τα καγκελόφραχτα μεσάνυχτα που επιμένει να την κρατά δέσμια η «πολιτική».
Τα πιο σοβαρά προβλήματα του κόσμου αντιμετωπίσθηκαν πάντα με τα όπλα του φανατισμού και του συμφέροντος φατριών ή εις την καλύτερην περίπτωσιν με μια εγκληματική επιπολαιότητα που άφηνε εις την τύχη να επιβάλλει ένα αποτέλεσμα. Αλλά και το αποτέλεσμα της τύχης το εκμεταλλεύονταν (ή το διαπραγματεύονταν) και πάλι ολιγαρχικές κλίκες.
Φαύλος κύκλος λοιπόν! Ακριβώς. Ο φαύλος κύκλος της «πολιτικής» με μια κεντρομόλο δύναμιν που προσροφά και αλέθει την κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και έφερε τον άνθρωπο εις το σημείο να δυσπιστεί εις όλα, είτε αυτό λέγεται επιστήμη, είτε θρησκεία, είτε πολιτική είτε «πρόοδος» …οτιδήποτε.
Υπεύθυνοι υπάρχουν. Ένοχοι δεν υπάρχουν! Όπως συνήθως συμβαίνει στα μεγάλα εγκλήματα: ή υπάρχουν υπεύθυνοι και απουσιάζουν οι ένοχοι ή δεν βρίσκονται οι πραγματικοί ένοχοι και καταδικάζονται οι ανεύθυνοι. Ο διασυρμός της Δικαιοσύνης έχει βέβαια την αφετηρία του εις την «πολιτική».
Εις έναν τέτοιο κόσμο  έκπληξις μου είναι ότι η έλλειψις εκπλήξεως δεν εκπλήσσει κανένα. Παραδοξότητα;  παραλογισμός ή πανανθρώπινη οπισθοχώρησης  εμπρός εις μια κατάστασιν που έφτασε ο άνθρωπος να την θεωρεί ανυπέρβλητη;  Ίσως όλα μαζί ή ίσως μια κατάστασις πανανθρώπινης υπνώσεως – νάρκης ή επιθανάτιου ληθάργου.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ Αποσπάσματα από το έργο του   ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΜΕΤΑΞΙΩΣΕΩΣ ΑΞΙΩΝ Έκδοσις 1985


Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΡΘΕΝΩΝΟΣ

Ο ΑΝΤΙΟΛΥΜΠΙΟΣ ΑΙΩΝ ή Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΡΘΕΝΩΝΟΣ
Τούτον τον αιώνα
 αντιπαρθενώνα θα οικοδομήσουν
και θα προσκυνήσουν άγγελο Αβύσσου
Γη μου ιερή μου πώς να σε θρηνήσω...

Υπάρχουν ορισμένες σχέσεις, με τέτοια δυναμική, που ξεπερνούν σε ισχύ ακόμη και τις σχέσεις των φυσικών φαινομένων. Μία απ' αυτές είναι η σχέσις του Ολύμπου με το Δίον. Μία άλλη είναι η σχέσις του Ολύμπου με τον Παρθενώνα. Άλλες όμοιες είναι η σχέσις του Ολύμπου με την Μακεδονία, του Ολύμπου με τον Αλέξανδρο, του Ολύμπου με τον πολιτισμό της Γαίας. Σχέσεις που καθόρισαν μοναδικά την εμφάνιση και την δραστηριότητα του Πνεύματος στην ανθρωπότητα. Παρόμοιες δεν έχουν υπάρξει μέχρι σήμερα από την αυγή του ανθρώπινου χρόνου. Αυτή την αλήθεια δεν μπορεί να την αρνηθεί κανένας νοήμων άνθρωπος και δυστυχώς δεν μπορούν να την συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες. Παρ' όλα αυτά οδήγησαν αυτές τις σχέσεις στο να λειτουργούν σαν αδαμάντινη πληγή για την ανθρωπότητα και σαν αδαμάντινο ξίφος μίας δυνάμει αυτοχειρίας για την Ελλάδα. Τι είναι αυτό που προκάλεσε αυτή τη "μεταλλαγή"; Επειδή όμως η μεταλλαγή έχει λάβει στην εποχή μας τη χειρότερη μορφή της το ερώτημα μπορεί να είναι: τι είναι αυτό που προκαλεί αυτή την επίθεση κατά του Πνεύματος και της Αρετής; Ποιά η σκοπιμότης της χειρίστης αυτής ιεροσυλίας;
Τελειώνοντας αυτός ο αιώνας, δημιουργήθηκε από τους ηγεμόνες του Κόσμου μία τέτοια κατάσταση πανεκμεταλλεύσεως, διαφθοράς, πτωχεύσεως και απαξιώσεως σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, που είναι αδύνατον να θεωρήσουμε ότι κάποιος πλέον ανθρωπεύεται αν δεν ανθίσταται στην απόλυτη και αδιάσειστη εδραίωση αυτής της κατάστασης και εάν δεν προσπαθεί να αποκαλύπτει παντοιοτρόπως κάθε συνεργό και στρατευμένο στην στρατιά του Ολέθρου. Απαραιτήτως απαιτείται η συνειδητοποίηση, η διερεύνηση, η γνώση, το θάρρος και η ετοιμότης. Ετοιμότης και για την "πληρωμή", καθότι όποιος αντιμάχεται το κακό, σύρεται να πληρώσει, ενώ κάθε απολογία (αν του δοθεί το δικαίωμα) εμπαίζεται από τους θεσμοθέτες αυτής της κατάστασης. Το "ανθρωπίζειν", νοσούν για δύο χιλιάδες χρόνια, μέσα από σοβαρές εξάρσεις και ελάχιστες υφέσεις, έφτασε σήμερα να πνέει τα λοίσθια. Από την αντιπαράθεση των εναπομεινάντων ενεργών πυρήνων ανθρώπων και των κραταιών πυρήνων των πανούργων θα προκύψει το αποτέλεσμα που θα χαράξει την πορεία της ανθρωπότητος ή προς την αδυσώπητη εξαθλίωση και το έρεβος ή προς μία πιθανή λύτρωση και προς το Φώς.
Η πολιτική, πιστός θεσμοφύλαξ της οικονομικής ολιγαρχίας της οποίας οι "νόμοι" οδήγησαν τον κόσμο στους αγωνιώδεις προθαλάμους των κολαστηρίων της αύριον, σκληραίνει διαρκώς τις μεθόδους επιβολής, επιβουλής και εξαθλίωσης των ανθρώπων με διάφορα προσχήματα ναρκοθετημένων εννοιών και πανούργων μεθοδεύσεων.


"Δημοκρατία"!, "Ειρήνη"! Ιδού δύο πυριτιδαποθήκες των οποίων η εξωτερική "εμφάνισις" εξαπατά τους άβουλους. "Ευρωπαϊκή Ένωσις"!. Ιδού δύο φαινομενικά αντευεργετούμενα "Ε" που όχι μόνο θανάσιμα μισούν, αλλά και αποβλέπουν στο να συντρίψουν το "Ε" των Δελφών, το "Ε" του Έλληνος, μπροστά στο βλέμμα Αμνού των Ελλήνων τους οποίους δαιμονισμένα κέντρα Ανατολής και Δύσης τους "μεταμόρφωσαν" σε κοπάδι αμνών για να τους σύρουν στα τελεστήρια του Πάσχα των. Τους εμπαίζουν, τους χαρακτηρίζουν πονηρούς και απαιτητικούς, αλαζόνες και εγκληματίες, άλλοτε μωρούς και άχρηστους, αποβλέποντας να παραλύσουν κάθε προσπάθεια αφύπνισής των και με τα όργανα κάθε είδους απειλής και καταναγκασμού, ψεύδους και διαστρέβλωσης της αλήθειας τους οδηγούν μεθοδικά στο θυσιαστήριο του Αργυρόθεου του οποίου οι προφήτες και αντιπρόσωποι λειτουργούν, θεσμοθετούν, χρησμοδοτούν και καταναγκάζουν από τις ανά τον κόσμο μητροπόλεις.
οι βάρβαροι αποκαλούν βάρβαρους τους Έλληνες
οι αλαζόνες αποκαλούν αλαζόνες τους Έλληνες
οι εγκληματίες αποκαλούν εγκληματίες τους Έλληνες
οι ψυχασθενείς αποκαλούν ψυχασθενείς τους Έλληνες
οι πανούργοι αποκαλούν πανούργους τους Έλληνες
οι αργυρόδουλοι αποκαλούν αργυρόδουλους τους Έλληνες
οι καταχραστές αποκαλούν καταχραστές τους Έλληνες
οι άφρονες αποκαλούν άφρονες τους Έλληνες
οι ειδωλολάτρες αποκαλούν ειδωλολάτρες τους Έλληνες
οι άρπαγες αποκαλούν άρπαγες τους Έλληνες
οι μαμμάκυθοι αποκαλούν γελοίους τους Έλληνες
οι βροτοστυγείς αποκαλούν βροτοστυγείς τους αγχίθεους.

Και οι Έλληνες δεν αντιλαμβάνονται τίποτα από την φρικτή τραγωδία στην οποία τους εξανάγκασαν να γίνουν πρωταγωνιστές και θύματα για να ξεσπάσει επάνω τους για άλλη μία φορά το μένος των ψευδοπολιτισμένων βαρβάρων.
Κάτι για το οποίο δεν τον κατηγορούν είναι η αμνησία. Και όμως τον έπληξε βαρύτατα. Ο Έλλην χάνει ραγδαία την μνήμη του και όλοι οι μη Έλληνες και ανθέλληνες κάνουν οτιδήποτε για να την χάσει. Την μνήμη της Ιστορίας του, της γλώσσας του, των αξιών του, του πολιτισμού του, της παιδείας του, της ενδότερης ψυχοσύνθεσής του, της μεγαλοσύνης και μεγαλοπρέπειάς του, των πηγών του, του αρχικού προορισμού του κλπ. Προσπαθούν να τον εξαθλιώσουν και να τον παραδώσουν παρανάλωμα στην πυρά του προαιώνιου μίσους των διότι τους φώτισε τα εγκεφαλικά τους ημισφαίρια, τα οποία "εξελίσσονταν" σε δρόμους παράλληλους με αυτά των ανθρωποειδών.

Δεν είναι έτσι, θα σκεφτούν πολλοί. Ναι! Έτσι θα σκεφθούν οι κωφοί, που δεν ακούν τους τριγμούς των θεμελίων της Ελλάδος και των οστών των Αγχίθεων Προγόνων. Δεν ακούν τους συνωμοτικούς ψιθύρους τωv εντός και εκτός ανθελλήνων και τις διαταγές των επί "σκηνής" και παρασκηνιακών δυναστών. Έτσι θα σκεφθούν οι μύωπες που δεν βλέπουν την μεθοδευμένη επέλαση σε κάθε ιερό και ζωτικό άδυτο της υπόστασης του ανθρώπου και του Έλληνα. Έτσι θα σκεφθούν οι αδαείς και ανόητοι που παραπλανούνται από τις καθησυχαστικές λέξεις της υποκρισίας ή ακόμη και από επαινετικές φράσεις της θανατηφόρας πανουργίας.
Οι εξουσίες της ψευδωνύμου Ευρωπαϊκής Ενώσεως (και γενικά του ψευδωνύμου ΟΗΕ) καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να εξουθενώσουν οικονομικά και γενικά εξαθλιώσουν τους Έλληνες για να μπορέσουν τούτοι να γίνουν "πραγματικοί" εταίροι. Τότε όμως πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως εξαθλιωμένη η Ελλάς, θα αντιμετωπισθεί μάλλον σαν εταίρα κοινή. Θα μπορούσα να αναφωνήσω κατά τον γνωστό τρόπο:
Ευρώπη! Ευρώπη! η αποκτεινούσα το Ολύμπιον Πνεύμα!
Αμερική! Αμερική! η αποκτεινούσα τους Έλληνες και την ανθρωπότητα !

Είναι γεγονός ότι κανείς δεν συναναστράφηκε τόσο πολύ με τους Θεούς όσο οι Έλληνες -θεοί συνίστορες- και τα "Έθνη" δεν μπορούν ακόμη να τους το συγχωρήσουν. Είναι αληθές ότι Ελληνότοκον είναι το Πνεύμα και οι άνθρωποι δεν μπορούν ακόμη να το κατανοήσουν. Επιτηρούν και επιτίθενται στον Έλληνα περισσότερο απ' ότι σε χρόνους Μεσαιωνικούς στη μαγεία, καθότι φοβούνται περισσότερο την μαγική δύναμη του Νού απ' ότι την μαγεία των ψευδαισθήσεων.
Πολύ πτωχός ο τάφος που βιάζονται να κατασκευάσουν για την Ελλάδα. Πτωχότερος κι' απ' αυτόν που σκέφθηκαν κάποτε να κάνουν οι Ρωμαίοι. Τουλάχιστον εκείνοι "απήγγειλαν" αιώνες τον ενδοξότερο επιτάφιό της μέχρι που αντελήφθησαν μέσα από τους τάφους των ότι κάποιος άλλος επιτάφιος "λίμνασε" απ΄ άκρη σ' άκρη της απέραντης διφυούς αυτοκρατορίας. Οι απανταχού βάρβαροι απέκτησαν άρθρωση και η δύναμη του ατίθασου αίματος φορώντας χρυσά στέμματα περιχαράκωσε τον κόσμο με σκοτάδι, σκοτάρχες οι ίδιοι.


Οι Έλληνες λησμόνησαν την καταγωγή τους.
Έκλεισαν τις έσω πύλες κι' από τις έξω όρθια δεν έμεινε καμιά. Έτσι πίστεψαν, μύθευμα
ήταν η μεγαλειοδέστερη ιστορία, όπως τους έπεισαν βάρβαροι οι οποίοι τους μύθους των τους παρουσίασαν σαν Ιστορία. Μύθοι του αίματος και ιστορία της λεηλασίας και του εγκλήματος. Λησμόνησαν οι Έλληνες πως μέσα σε κόλαση οργής τους έριξαν, τους ύπνωσαν, τους βάφτισαν, τους λεηλάτησαν οι βάρβαροι. Τους "δίδαξαν" ποιοί ήταν. Καινούριες ψευδομνήμες, άνομα παρελθόντα. Παρόντα της πληρωμής και μέλλοντα της καταδίκης. Έτσι είναι! Το φώς πληρώνεται ακριβά απ΄ αυτόν που μοναδικό το έχει μέσα του - ο μόνος φωτοφόρος- και το εμπαίζει, το αγνοεί, το σπαταλά, το μεταπράττει άθλια και το χάνει. Και αλήθεια, είναι μεγάλη οδύνη να πληρώνεις για το φώς σου ενώ μέσα σε σκότος φυλακισμένος είσαι και ούτε καν τη μνήμη δεν μπορείς να αναδεύσεις των φωτεινών και θεϊκών στιγμών σου. Φυσικά όταν αρπάζουν, λεηλατούν και καπηλεύονται το φως σου και αντίδραση δεν συναντούν, αργά ή γρήγορα θα καπηλευθούν και τα σύμβολά του, γνωρίζοντας πως θλιβερά και άθλια, αν αντιδράσεις, θα αντιδράσεις. Έτσι λοιπόν τον Ήλιο των Αιγών, τον Ήλιο του Ολύμπου και της Μακεδονίας -γιατί τον είπαν ήλιο της Βεργίνας; ποιά ήταν η Βεργίνα;- τόσο εύκολα τον έκαναν ήλιο της Σκλαβίνας, όπως απλούστατες προβλέψεις καθόρισαν.....
Όμως μέσα στην Ελλάδα υπάρχουν κι' αυτοί οι Έλληνες που ούτε ξεπούλησαν το φως τους, ούτε την μνήμη τους έχασαν. Και αντιδρούν όπως ακριβώς πρέπει να αντιδρούν και να συνετίζουν οι Έλληνες.
Θα μου πείτε, μέσα στην οικονομική δομή της σημερινής κοινωνίας τι θέση έχει η λογική και το συναίσθημα και οι μνήμες; Η οικονομική δομή όμως είναι απόρροια των πλέον βαρβάρων και άρπαγων ενστίκτων. Έτσι μοναδική αντιπαράθεσις δεν μπορεί να είναι παρά το τρίπτυχο: Μνήμη, Συναίσθημα, Λογική, υπό την αιγίδα της αξιοπρέπειας και των απαράβατων δικαιωμάτων μας και υποχρεώσεών μας.
Πρέπει ο κάθε συνειδητός και ασυνείδητος Έλλην να κατανοήσει ότι το διενεργούμενο υπερέγκλημα κατά της ανθρωπότητας έχει σαν κύριο στόχο την ίδια την Ελληνουσία, το Ολύμπιον Πνεύμα την Ολυμπιακή Φλόγα, το Απολλώνειον Φως, το φως του γίγνεσθαι και της Δημιουργίας. Κατευθύνεται εναντίον των Ελλήνων συλλογικά και κατά του κάθε Έλληνα ατομικά. Μας αναγκάζει να χάσουμε εντελώς κάθε κυριότητα του Είναι μας και να μετατραπούμε σε άβουλα και θλιβερά ιδιοκτησιακά στοιχεία ανθελληνικών και απάνθρωπων σκοτεινών δυνάμεων. Όσοι ενεργά ή παθητικά αρνούνται να κατανοήσουν και να λάβουν θέση ενάντια σε τούτο το έγκλημα θα θεωρηθούν συνεργοί και οπωσδήποτε υπόλογοι.
Η αποκάλυψις όχι μόνο των απεχθητικών, αλλά και των πιο ανεπαίσθητων μεθόδων που αποβλέπουν στην πλήρη απόπαυσιν, απόγνωσιν και διάλυσιν του Έλληνα, πρέπει να γίνει κύριο έργο του καθένα μας. Η αντίθεση στην ισχύουσα ολεθροποιό κατάσταση πραγμάτων πρέπει να εκδηλώνεται από κάθε άνθρωπο και με κάθε τρόπο μέσα στα πλαίσια του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και της ιερότητας της φύσης και γενικά της Δημιουργίας.
Μαν. Καπουσίδης
1994

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

ΦΑΥΛΟΦΕΝΑΞ ΦΑΛΜΕΡΑΓΙΕΡ


ΦΑΥΛΟΦΕΝΑΞ  ΦΑΛΜΕΡΑΓΙΕΡ
Ο «εθελοπρόξενος» φαυλοφέναξ Ιακώβ-Φιλιπ-Φαλμεράϋερ, επινοητής της θεωρίας εκσλαβισμού της Ελλάδος και της πλήρους ανυπαρξίας απογόνων της (αρχαίας) Ελληνικής Φυλής, κατά την νεαρά του ηλικία έβοσκε τα κτήνη του πατρός του και φαίνεται η επίδρασις επί του ψυχισμού του αυτής της απασχολήσεως –του τσομπάνη- άφησε τα ίχνη της και επί των «μελετών» του και των έργων του. Με την βοήθεια ανθελλήνων, ηκολούθησε ορισμένας σπουδάς και το 1813, εις ηλικίαν 23 ετών, κατετάχθη εις τον βαυαρικόν στρατόν. Μετά από 5 έτη παρητήθη και ησχολήθη με διαφόρους «μελέτας», μετριότατος ιστορικός αποσπασματογράφος και μεγαλομανής ματαιόφρων.
Από το 1931 έως το 1948 ταξιδεύει εις Γαλλίαν, Ιταλίαν και κυρίως Ανατολήν, Συρίαν, Τουρκίαν, Αίγυπτον και αλλαχού. Ενεφανίσθη φυσικά και εις την Ελλάδαν. Τα έργα του, από τους τίτλους, ήδη διεγείρουν υπονοίας: «Ιστορία της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος",  «Αποσπάσματα και χρονικά της Ιστορίας της Τραπεζούντος»,  «Το Αλβανικόν στοιχείον εν Ελλάδι»,  «Αποσπάσματα εκ της Ανατολής», «Ποίαν επίδρασιν έσχεν η κατάληψις της Ελλάδος επί των τυχών των Αθηνών», «Ιστορία της χερσονήσου του Μορέως κατά τους μέσους χρόνους», «Περί καταγωγής των Νεοελλήνων».
Μισθοδοτούμενος υπό ανθελληνικών κέντρων δεν κατόρθωσε να πείσει ουδένα. Απεναντίας προκάλεσε τον γέλωτα σοβαρών ιστορικών. Σήμερα θα του αρκούσε το απλό επίθετο Φαυλοφέναξ.
Ο ανθέλλην ψευδοϊστορικός φαυλοφέναξ Φαλμεράϋερ, υπεστήριξε ενθέρμως, ότι ουδεμία σχέσις υφίσταται μεταξύ των Νεοελλήνων και των αρχαίων Ελλήνων, καθότι, συμφώνως προς τας «επινοήσεις» του το Ελληνικόν Έθνος εξωλοθρεύθη υπό βαρβαρικών επιδρομών. Ω εκ τούτου, ο λάλαξ ψευδοκήρυξ Φαλμεράϋερ, διακηρύσσει ανά την οικουμένην ότι δεν υπάρχουν σήμερα Έλληνες εφ΄ όσον οι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδος είναι ένα μίγμα πολλών βαρβάρων φυλών αι οποίαι ομιλούν την Ελληνικήν Γλώσσαν, την οποίαν παρέλαβον εκ της Κωνσταντινουπόλεως! Ο ακραίος ανθελληνισμός του δεν του επιτρέπει να αναφέρη τουλάχιστον ποσοστά «επιμιξίας». Εφ΄ όσον όμως αντικατέστησε την γνώσιν με το φαυλοφαλμεραγικό του δόγμα, τι άλλο θα ήτο δυνατόν να υποστηρίξη;  Ίσως εστηρίχθη εις το βαρβαρικό φυλετικό συνονθύλευμα του γερμανικού έθνους.
Σήμερα η φαλμεράυος  «Ευρώπη» προσπαθεί φαίνεται να εφαρμόση το σχέδιο αυτού και των εργοδοτών του εις την πράξιν.  «Άψυχον σώμα και φάντασμα κενόν που κάποτε μόνον είχεν ύπαρξιν… η ελληνική φυλή» κατά τον φαυλοφένακα. Αλλά τότε, το ίδιο θα πρέπει να είναι και όλαι αι φυλαί –αι βάρβαροι- της Ευρώπης και με αυτάς θα έπρεπε να ασχοληθή ο Βάρβαρος…..
……Αναρωτιέμαι εάν παρόμοιαι ανθελληνικαί δυνάμεις δεν προσπαθούν δολίως σήμερον να πραγματοποιήσουν αυτό το οποίο ο κακονούστατος Φαλμεράυερ προσεπάθησε να αποδείξη με τας θεωρίας του …ηληθιάζων.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ

ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΧΡΕΟΣ


ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΧΡΕΟΣ

Α.
Το κάθε τι εις τον κόσμο, από το απειροελάχιστο έως και το μέγιστο, έχει τον θρόνο της παρουσίας του. Το μέγιστο έχει και το αχανές βασίλειό του, όπως ο κάθε Ήλιος τους τηλίστους ορίζοντας της εκλειπτικής του, απόδειξις πως απειράριθμοι ορίζοντες και βασίλεια υπηρετούν το άνευ ορίζοντος σύμπαν, την Δημιουργία, η οποία με την Προθιέρεια της Ποιήσεως, την Ποίησιν αυτήν καθ΄ αυτήν επιτελεί τα αθέσφατα και τα θέσφατα.
Ποίησις λοιπόν η δύναμις των Θεών, άνευ της οποίας και αυτός ο θάνατος θα ήτο πράγματι θάνατος ή, δεν θα ήτο αυτός ο θάνατος, καθότι η ποίησις καθοδηγεί την μέθεξιν του θανάτου εντός αυτής ταύτης της Αυταρχής αναχαιτίζοντας εσσαεί την Τελευτήν της Δημιουργίας, ούτως ώστε το μη Όν  να εισχωρεί, να προσροφάται και να εμπεριέχεται εντός της τελεστείας του Όντος.
Το Όν λοιπόν είναι Ποίησις και τα υλικά τεκτονήματά του, αυτά τα απειράριθμα και εξαίσια, κι όμως ελάχιστα, είναι πεπυκασμένος χρησμικός Ποιητικός Λόγος.
Πρώτα η Ποίησις λοιπόν, μετά οι Θεοί και κατόπιν η ποίησις των ανθρώπων γονιμοποιημένη από το μέγιστον δέος των ποιητών προς την Ποίησιν της Δημιουργίας ή την Δημιουργίαν της Ποιήσεως.
ΙΔΟΥ οι ποιηταί, λοιπόν!

Β.
Το Δέος δεν είναι κοινό αίσθημα όλων των ανθρώπων και εις έξαρσιν απαντάται εις τους προικισμένους αυτούς εις τους οποίους ο Ιερός Λύχνος του ενδοτάτου αρχιγενέθλου δέους προς την Δημιουργία κομίζει φως εκ της πηγής του αδομήτου και αρρήτου Φάεος της ποιητικής Πρωταρχής και ενεργοποιεί την εναρμόνισιν όλων εκείνων των απαραίτητων ψυχοπνευματικών δυναμικών αι οποίαι καθοδηγούν την ανέλιξιν του ανθρωπίνου όντος και καθορίζουν την ανάβλυσιν των περιοδικών Πολιτισμών, έκαστος των οποίων χαρακτηρίζεται, συν τοις άλλοις και από την ισχύ δύο βασικών αντιρρόπων δυνάμεων: α)της κοσμικής ποιητικής, η οποία εμπερικλείει την ροπήν προς το ωραίον, το καλό, αρμονικό και αγαθό β) της αντιρρόπου «κακενστικτηριακής» η οποία εμπερικλείει την ροπήν προς των ωμό υλισμό, την δυσαρμονία και το κακό… την κεχεταιρία αυτή του ολέθρου και της πτώσεως.
Ένας νοθογενής ψευδοπολιτισμός είναι δυνατόν να εκπηδήση και να λάβη διαστάσεις κακοήθους γιγαντισμού κατά την διάρκεια μιας μακροχρονίου υφέσεως ή και μαρασμού της Ποιητικής δυναμικής και να συμπαρασύρη μία φυλή ή και την ανθρωπότητα, ωσάν να ήτο αύτη τυφλή και κωφή τιτανίς, προς την κατεύθυνσιν της φρικώδους ερήμου των αμαρτινόων. Αδικομήχανοι και ακριτόβουλοι  καταδυναστεύουν και κατευθύνουν ακόμη και το έργο των ποιητών, ακριβώς τότε που πρώτοι αυτοί, οι Ποιηταί, θα πρέπει να επωμισθούν το χρέος και τας ευθύνας της διασώσεως και της αλλαγής κατευθύνσεως.



ΙΔΟΥ η εποχή μας !...
Και οι ποιηταί θα πρέπη να καταγγέλουν  διαρκώς την ολεθροποιόν φενάκη, να επισημαίνουν τους θανατηφόρους κινδύνους και να επεξεργάζονται διεξόδους προς την σωτηρία.


Γ.
Όταν οι νόμοι μιάς κοινωνίας  επιβάλλονται από άρχοντας, οι οποίοι αρνούνται να άρχονται από τους ίδιους αυτούς νόμους τους οποίους επιβάλλουν εις τους υπολοίπους, τότε η έννομος αναρχία οδηγεί μετά βεβαιότητος εις είρερον, εις μαρασμό και πιθανότατα, εις το εγγύς μέλλον λόγω της τεχνολογικής δυναμικής, εις πανώλεθρον.
Η συνείδησις των Ποιητών είναι αυτή η οποία θα πρέπη να ελέγχει να διερευνά και να καταγγέλλη την κακοήθην ακόρεστον φιλαρχίαν και χρυσεραστίαν, αυτάς τας αδικομηχάνους, αλληλοπλόκους προδρόμους και αρωγούς θα έλεγα του Ζόφου και της Πανωλείας.
ΙΔΟΥ το χρέος των ποιητών!...
Να ενδοσκοπούν, κατά την διάρκειαν ακόμη της επωάσεως, την κακονομίαν, την κακορραφίαν και την κακοτεχνίαν, αυτό το αυτοαναπαραγόμενον τρισκατάρατον τρίδυμον το υπεύθυνο, διά την τρισαθλίαν κατάστασιν της ανθρωπότητος, η οποία εξωθείται και ήδη συνωστίζεται κατά μήκος της όχθης του κωκυτού, διατηρώντας ίσως ακόμη τας αφελείς και επικινδύνους ελπίδας διά κάποιον, όπως τον ονόμασαν, Ιορδάνην, ο οποίος μάλλον υπογείως πιθανότατα οδηγεί εις τον Αρμαγεδώνα και δεν φαίνεται να έχη προσανατολίση προς κάποιο χρονοχώρο της επαγγελίας. Άλλωστε η Γαία είναι αυτή η Γη της επαγγελίας, η υψίστη κοσμική δωρεά προς τους ανθρώπους, οι οποίοι όμως, δωροφάγοι καθώς είναι, καταστρέφουν και αυτήν και την Φύσιν και ΕΔΩ καλούνται και πάλιν οι Ποιηταί να ιερουργήσουν, να προστατεύσουν και να υμνήσουν την παμμήτηρα, καθότι πάμπολλοι οι επίδοξοι μητραλοίαι.

Δ.
Κανείς λοιπόν δεν δύναται να αντικαταστήση τους Ποιητάς και ιδού το μέγα χρέος και η μεγίστη ευθύνη των, ενώ οι Ποιηταί δύνανται να αντικαταστήσουν τους πάντας, είτε επιστήμονας, είτε πολιτικούς, κληρικούς, εργάτας, φιλοσόφους…
Το παρόν και το μέλλον, η αγχιθανής και αγχίτοκος ανθρωπότης έχουν το αγωνιώδες βλέμμα των συνειδητά ή ασυνείδητα ακινητοποιημένο επάνω των…
Η αβαθής και η χαύνος συνείδησις, έκθαμβος, καταγράφει χονδροειδώς ή και υμνεί τα επιτεύγματα της οψινόου αλαζονείας ή ορθότερον της αλαζονικής οψινοίας, δίχως ούτε να δύναται, ούτε να επιθυμεί να διερευνήση τα αίτια και τας συνεπείας τόσον του «θάμβους», όσο και των επιτευγμάτων, τα οποία το προκαλούν, με αποτέλεσμα οι οψίνοες να μεταμορφώνονται διαρκώς και μεθοδικώς εις βροτοφθόρους τιμημένους δημίους και η αλαζονία να αναλαμβάνη να θεσμοθετή οδηγώντας τον πολιτισμό μας και την ανθρωπότητα εις τροχιάν ανάλογον του διάττοντος, δηλαδή πτώσεως, φθοράς και εξαφανίσεως με απροβλέπτους συνεπείας.
Ο πολιτισμός αντανακλά την ψυχοπνευματική «στάσιν» της ανθρωπότητος η οποία όσο κι αν καθορίζεται από τους εκάστοτε δυνάστας της, τούτο δεν την απαλλάσσει των ευθυνών της και των υποχρεώσεών της και ειδικά όταν αυτή είναι αποδέκτης των ολεθροφόρων συνεπειών της κακοηθείας των ακορέστων δυναστών της και της αφροσύνης της ιδίας και τας οποίας βεβαίως κληροδοτεί εις τας διαδόχους της.
Επείγει και επιβάλλεται, οι πραγματικοί Ποιηταί να αναλάβουν το έργο ιεραποστόλων και ιεροφαντών της Λυτρώσεως της επωαζομένης ανθρωπότητος, πριν εκτρωθή από την αφροσύνη και ακραία ματαιοδοξία της σημερινής ανθρωπότητος των δολοπλόκων ενηλίκων και των τυφογερόντων ηνιόχων της.

Η Ποιητική Δωρεά, η δωρεά της Ποιητικής Δημιουργίας είναι υψίστης αξίας κοσμική χορηγία και πρέπει να τιμάται αναλόγως από τους ολβιόμοιρους εις τους οποίους εδόθη. Δεν αποκτάται ούτε εις τα πανεπιστημιακά ιδρύματα μήτε εις οποιοδήποτε άλλο  εκπαιδευτικό πολιτισμικό ίδρυμα, όπως υποστηρίζουν οι νεοτεχνοκράται της ποιήσεως με υδροκεφαλικό τρόπο.
Όσοι πιστεύουν ότι η Ποίησις διδάσκεται δεν υπερασπίζονται την Ποίησιν αλλά τους δεσμώτας και δημίους της και φαίνεται να αγνοούν και την απλουστάτη αλήθεια, ότι δηλ. διά την αληθήν Ποίησιν, όπως ακριβώς διά τον χρόνο δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ούτε δεσμώται, ούτε δήμιοι, ούτε διδάσκαλοι.
Ιδού ένα ακόμη στοιχείο από το θεϊκό μεγαλείο της και μία ακόμη σελίς εις το χρέος των Ποιητών.


                                                                      Μανώλης Καπουσίδης

ΚΑΙΝΟΦΑΝΕΙΣ - ΤΕΧΝΗΤΟΙ ΙΟΙ


ΚΑΙΝΟΦΑΝΕΙΣ - ΤΕΧΝΗΤΟΙ ΙΟΙ
ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΠΡΟΣΩΠΑ

Μέρος 2ο

Το 1953 ο James D. Watson και ο E.H.C. Crick ανακαλύπτουν την διπλή έλικα του DNA. Ήτο ήδη γνωστό από το 1944 ότι επ΄ αυτού ήταν καταγραμμένες οι γενετικές πληροφορίες. Παρ΄ όλη την συσσώρευση γνώσεων, βασικά ερωτήματα, για δεκαετίες - μέχρι και σήμερα - δεν ήτο δυνατόν να απαντηθούν όπως π.χ. τι καθορίζει την λειτουργία και ¨έκφραση¨ των γονιδίων, πως αλληλοεπιδρούν, τι καθορίζει αν θα είναι ενεργά ή ανενεργά, πως εξ ενός κυττάρου αναπτύσσεται ένας πολυκύτταρος οργανισμός και άλλα πάμπολλα. Εκείνο βέβαια που δεν ελήφθη σοβαρά υπ΄ όψιν, όπως συνηθέστατα συμβαίνει, είναι η συνειδητοποίησις του κατά πόσον τα ερωτήματα που θέτουμε είναι πάντοτε τα ορθά, αν οι απαντήσεις που δίδουμε είναι ορθές και πόσες χιλιάδες ακόμη ερωτήματα δεν έχουμε σκεφθεί να τα θέσουμε και πως μέσα στις χιλιάδες που δεν σκεφθήκαμε, κάποιο, άγνωστο ποιο, μπορεί να είναι το ουσιωδέστερο απ΄ όλα. Ως συνήθως με επιφανή επιπολαιότητα πιστεύουμε ότι οι ερμηνείες βρίσκονται ανάμεσα στα ερωτήματά μας και ότι δεν απαιτούνται όλες για να μπορούμε, ασυνείδητα, να επιχειρούμε γενετικές ακροβασίες. Στο ενδιάμεσο οι ¨τυχαίες¨ και απρόβλεπτες αποκαλύψεις και εκπλήξεις δεν μας πείθουν για την έλλειψη γνώσεως και συνέσεως, ούτε για τους κινδύνους που παραμονεύουν μέσα στο πυκνό δάσος της άγνοιας, της αλαζονείας και της κακοήθους σκοπιμότητος..
Είκοσι χρόνια μετά την ανακάλυψη της διπλής έλικος γνωρίζαμε ελάχιστα εν σχέσει με σήμερα που γνωρίζουμε ελάχιστα εν σχέσει με δέκα χρόνια στο μέλλον κ.ο.κ. Παρ΄ όλους τους ολεθροφόρους κινδύνους όμως που παραμονεύουν ανάμεσα στα γενετικά παίγνια, οι βιολόγοι, οι συναφείς εταιρείες, τα εργαστήρια και οι οικονομοπολιτικοί υδροκέφαλοι με την χαρακτηριστική ιδιόμορφη ολιγοφρένειά τους άρχισαν πυρετωδώς να επιδίδονται στο ¨πρόγραμμα¨ απεξαρθρώσεως του κώδικα της ζωής για τον οποίο απαιτήθηκαν πάνσοφες επιλογές δισεκατομμυρίων ετών ώστε να καταστεί δυνατή η εμφάνισις, εγκατάστασις και ισορροπία της ζωής. Ασυνείδητοι βιολόγοι υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί για να οργανωθεί το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα. Επαναλαμβάνω: χαυνοσυνείδητοι βιολόγοι. Είναι ανόητο βέβαια να πιστεύουμε ότι οι βιολόγοι των ¨επιλεγμένων¨ εργαστηρίων είναι επιλεγμένες ιδιοφυΐες. Αν παρακολουθήσουμε το έργο τους θα διαπιστώσουμε ότι είναι μετριότητες επιλεγμένες για μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα και στιγματισμένες με όλες τις κακοήθειες που χαρακτηρίζουν τέτοιες μετριότητες. Και αυτό βέβαια δεν χαρακτηρίζει μόνο τους βιολόγους αλλά πολλούς κλάδους επιστημόνων. Στους βιολόγους όμως αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα.
Έτσι περίπου είναι η κατάσταση της σημερινής ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ  ή όπως θέλουν κάποιοι να την αποκαλούν Biotechnology Industry! Πιστεύουν δε ¨επιλεγμένοι¨ βιολόγοι (ο ανόητος πιστεύει πάντα ότι γνωρίζει πολύ καλά τι λέει και τι κάνει) ότι δραστικότατα έχει αλλάξει η κατάσταση εδώ και δέκα-είκοσι χρόνια, από τότε που ¨και ο εξυπνότερος βιολόγος δεν θα μπορούσε να φαντασθεί τις σημερινές ερευνητικές μεθόδους .¨. Βέβαια δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το ίδιο πίστευαν και τότε, στην δεκαετία του ΄70 οι βιολόγοι, το ίδιο θα πιστεύουν και οι βιολόγοι του 2020. Όμως η βιοτεχνολογία, τα πειράματα της γενετικής μηχανικής, άρχισαν να παίρνουν τρομακτικές διαστάσεις εκείνη την δεκαετία, που σύμφωνα με τους σημερινούς βιολόγους, οι τότε βιολόγοι ούτε λόγο ούτε πολύ βρίσκονταν μέσα σε ένα ημίφως ή σκότος. Αν είναι δυνατόν ένα μυστήριο σαν αυτό της ¨ζωής¨ να απαιτεί μόνο μερικές δεκαετίες για να εκτεθεί στο ¨φως¨ και στη λεηλασία!. Τα ¨μυστήρια¨ της KGB και CIA απαιτούν περισσότερο χρόνο!
Δεν μπορώ να μην αναφέρω το ότι πραγματικά σώφρονες βιολόγοι στις αρχές της δεκαετίας του 70 εναγωνίως προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρεμποδίσουν τα ολεθροτόκα πειράματα. Χαρακτηριστική είναι η φωνή αγωνίας τους στο SCIENCE: ¨είμαστε αρκετά σοφοί και έμπειροι ώστε να είμαστε έτοιμοι να ανακατέψουμε αυτό που η φύσις για δισεκατομμύρια χρόνια απαγόρευε, το γενετικό υλικό των ευκαριωτικών και προκαριωτικών κυττάρων:(δηλαδή γονίδια π.χ. μικροβίων και ανθρώπων). Δεν γνωρίζουμε τον τρόπο δράσης (επίθεσης) των μικροβίων και ιών στα κύτταρα.έχουμε λοιπόν το δικαίωμα να δράσουμε δίχως δικλείδες ασφαλείας και πιθανότητες επανορθώσεως πάνω στην σοφία δισεκατομμυρίων ετών, απλώς για να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες και την περιέργεια λίγων επιστημόνων;. Το μέλλον θα μας καταρασθεί.¨.

..Σε κάποιο σημείο του απείρου υπάρχουμε. Αμφοτερόπλευρα εκτείνεται το άπειρο. Και προς τον μικρόκοσμο και προς τον μεγάκοσμο. Το λάθος μας είναι να πιστεύουμε ότι προς την απειροκατεύθυνσιν του μικροκόσμου μπορούμε να αναλάβουμε τον ρόλο Θεών, όπως αισθανόμαστε από την απειροκατεύθυνσιν του Μεγαπείρου ¨κάποιος¨ να παίζει το ρόλο του Θεού σε μας: αμείλικτου,  απλησίαστου και ακατανόητου. Καθότι όμως πεπερασμένοι, υποθέτουμε και πιστεύουμε ότι προς την κατεύθυνσιν του μικροκόσμου υπάρχει πέρας. Άλλωστε οποιαδήποτε τεχνολογική ανάπτυξις δεν θα κατορθώσει ποτέ να μας φέρει ούτε μέχρι τα όρια των όμορφων ηλιακών συστημάτων, ενώ απεναντίας μπορεί να μας ¨φέρει¨ ανάμεσα στα γονίδια, μόρια ή άτομα! Έτσι μπορούμε να γίνουμε κυρίαρχοι της φύσεως που μας δημιούργησε, να την καταστρέψουμε και να την αντικαταστήσουμε. Όταν όμως από Νόμο Κοσμικό ανήκουμε σ΄ αυτή, καταστρέφοντάς την θα αντικατασταθούμε. Από τι όμως: Δεν μας ενδιαφέρει. Φτάνει ορισμένοι υπερανόητοι να αισθανθούν για χρόνο απειροελάχιστο  ότι είναι θεοί και να μπορούν να προκαλούν την θεότητα της Κοσμικής Δημιουργίας.
Ο μύθος της μεγαλοφυΐας  πρέπει να καταρριφθεί. Δεν υπάρχουν σήμερα μεγαλοφυΐες και αυτοί που χαρακτηρίζονται σαν τέτοιοι, είναι ή από σκοπιμότητα ή από άγνοια. Ο αιώνας μας είναι αιών της τεχνητής και τεχνικής ευφυΐας. Ίσως υπήρξαν μερικοί ιδιοφυείς, αλλά το ¨σύνολο¨ της ¨Νοητικής¨ τους ικανότητας μόλις να προσέγγισε το δείκτη του μετρίου. Δημιουργήθηκαν όμως αλλεπάλληλοι μύθοι για να ¨οικοδομηθή¨ ο μύθος της ανθρώπινης θεότητος που καταρρέει στην πρώτη απόπειρα του ανθρώπου να παίξει τον ρόλο θεού. Και εδώ αποκαλύπτεται η σαθρότης της πλαστής μεγαλοφυΐας και τα ενδοχάσματα της ¨ιδιοφυΐας¨. Σε κάθε τομέα της επιστημονικής έρευνας, η αλαζονία μας, πατά πάνω σε δάφνες κάτω από τις οποίες η άβυσσος της άγνοιας ούτε καν θέλει να μας εμπαίξει. Οι δάφνες μαραίνονται και οπές προς την άβυσσο προβάλουν. Άραγε αθροίζουμε γνώσιν αληθινή ή δάφνες για να κλείνουμε τις οπές και ¨προσχηματική¨ γνώσιν; Δυστυχώς ούτε προσχηματική γνώσιν καθότι όταν πιστεύουμε ότι αποκωδικοποιήσαμε τους νόμους του σύμπαντος και δεν απομένει πλέον τίποτα για να ανακαλύψουμε ή ότι έπαψε πλέον ή φύσις να ηγεμονεύει και υπέκυψε στην δική μας μονοκρατορία, τότε και τα ¨προσχήματα¨ έχουν καταρρεύσει. Εδώ λοιπόν, σ΄ αυτό το εγγύς σημείο είναι που θα παρέμβει η άβυσσος και ήδη τα πρώτα τελεσίγραφα τυπώθηκαν στην ανθρώπινη ¨οθόνη¨. Εάν η κοσμική θεότης αδιαφορεί για ορισμένες ¨εκτιμήσεις¨ μας όπως π.χ. c=3.0 X 1010 cm sec-1  ή me=9.1 X 10-28g ή m=1.6 X 10-24g ή G=6.7 X 10-8 erg cm.g-2 ή h=1.5 X 10-27 erg sec ή H=1.6 X 10-18 sec-1 ή p=4 X 10-31 g cm-3 ή cc=4.8 X 10-10 erg ½ cm ½ ή 8πG/C4 X VED (vacuum energy density) (κοσμολογική σταθερά) κ.ο.κ. η Δημήτηρ δεν φαίνεται να αδιαφορεί για την χειρίστη ιεροσυλία και τα μυασματικά παίγνιά μας με τον κώδικα του εμβίου φύσεως. Η αλαζονεία μας εδώ ξεπέρασε τον εαυτό της σ΄ ένα αγώνα δρόμου με την αφροσύνη μας.
Με την έναρξη της δεκαετίας του 70 οι πρώτου υπεραλαζόνες και άφρονες εμφανίζονται απροκάλυπτα στα παρασκήνια της ¨καθημερινής¨ ανθρωπότητος και επισήμως στους εργαστηριακούς πύργους της επιστήμης της. Οι άνθρωποι κοιμούνται και ξυπνούν διαδοχικά μέσα στο αμφιθέατρο των θεαμάτων, της επιβιώσεως, των ελπίδων και των απογοητεύσεων της παγκόσμιας ιλαροτραγωδίας. Και οι πλέον απαισιόδοξοι δεν αντιλαμβάνονται το τι προετοιμάζεται πυρετωδώς.
Η από βιολόγους θραύσις των ¨δομικών¨ μονάδων της ζωής των ζώντων οργανισμών, από πλασμίδια, βακτηριοφάγους, ιούς, μικρόβια, μέχρι και του ανθρώπου και γενική γενετική παμμιξία κατά βούλησιν!. Δηλαδή βίαιη ¨εισαγωγή¨ γενετικού υλικού, (γονιδίων) ανθρώπινων κυττάρων σε χρωματοσώματα μικροβίων ή ιών ή άλλων έμβιων και αντιστρόφως και ποικιλοτρόπως. Ό,τι η Φύσις κράτησε αυστηρότατα χωριστά για δισεκατομμύρια χρόνια εμείς αρχίζουμε ασυνείδητα και δίχως την ελάχιστη γνώσιν ή ασφαλιστικές δικλείδες ή την παραμικρή βεβαιότητα και ασφάλεια να τα αναμιγνύουμε βίαια. Προς τι; Το ερώτημα δεν θα απαντηθεί ποτέ ούτε ποτέ θα καταστεί αποδεκτή και η παραμικρή δικαιολογία. Ανοητολογίες πολλές. (Ανάλογη με αυτή της ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες!.) Δηλαδή παραγωγή ινσουλίνης, ιντερφερόνης, ¨ιικών πεπτιδικών αντιγόνων¨, ρενίνης κλπ π.χ. με εισαγωγή του γονιδίου ανθρώπων εντός κολοβακτηριδίων ώστε τούτο να παράγει ανθρώπινη ινσουλίνη με την ¨καθοδήγησιν¨ του ανθρώπινου γονιδίου του υπεύθυνου για την παραγωγή  ινσουλίνης στον ίδιο τον άνθρωπο. Με τέτοιου είδους προσχήματα φτάνουμε να κάνουμε τις πιο απίθανες μίξεις γενετικών υλικών ώσπου κάποια στιγμή εμφανίζεται ο ίδιος ο Δαίμων Τρόμος: Εμφάνισις απρόβλεπτων τεχνητών ιών με εντελώς απρόβλεπτες και θανατηφόρες νοσογόνους ιδιότητες και όχι μόνο αυτό. Το τραγικότερο : πλήρης άγνοια της συμπεριφοράς των και πλήρης αδυναμία καταπολεμήσεως των. Ούτε ελέγχουμε πλέον και ούτε γνωρίζουμε τις πανίσχυρες και καταστροφικές χίμαιρες που έχουν τεχνητώς δημιουργηθεί και οι πιθανότητες να καταστρέψουν εντελώς την ιερή κοσμική νομοθεσία στην οποία στηρίζεται εν γένει η ζωή είναι τόσο μεγάλες που φαίνεται πλέον βέβαιο ότι ή θα εξαφανισθεί ή ζωή, ή η μέχρι σήμερα από καταβολής κόσμου έμβιος μορφολογία θα παραμείνει ανάμνησις στο κοσμικό υποσυνείδητο. Η εισαγωγή τεχνητών και φυσικών γονιδίων κλπ με το γελοιωδέστατο πρόσχημα ότι δεν μπορεί να προκύψει κάτι βιώσιμο, ενώ προέκυψαν πολλά θα οδηγήσει σε τέτοια ¨φαινόμενα¨ στο εγγύς μέλλον που η εικόνα της φύσεως τουλάχιστον θα φαίνεται σαν να παρατηρείται μέσα σε παραμορφωτικά κάτοπτρα. Όσο για την  τραγικότητα στην εν γένει συμβίωσιν των όντων κανείς δεν μπορεί να την περιγράψει.

Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Για λόγους πολλούς και διότι όταν π.χ. ο Paul Berg στο Stanford κατασκεύασε το υβρίδιο SV 40 - lambda phage - E coli με την υποστήριξιν της αμερικανικής κυβερνήσεως και του συναδέλφου του Renato Dulbecco και άλλων, όλη σχεδόν η ανθρωπότης ασχολείτο με τον Kissinger και τον Allende, με την CIA και την Committee of 40, με τα έγγραφα του πενταγώνου και την ανταρσία στις φυλακές Attica N.Y. κλπ. Η κραυγή των αντιδρώντων βιολόγων: το πείραμα του Berg είναι τρομακτικό και διασπείρει τον τρόμο σε όλους μας και σε αυτόν τον ίδιο¨, ήταν αδύνατον να φθάσει μέχρι σ΄ εμάς, και να έφθανε όμως, εμείς θα ακούγαμε μόνο ¨Βιετνάμ¨ κ.λ.π. Όταν λίγο αργότερα σε ένα ¨συμπόσιο¨, σε κάποιο πύργο της Σικελίας η ερώτηση πρόβαλε σαν Δαμόκλειος σπάθη για την ανθρωπότητα: ¨πρέπει ή δεν πρέπει να προβούμε σε πειράματα γενετικής μηχανικής τα αποτελέσματα των οποίων, όσον αφορά τις κοινωνικές, πολιτικές, ηθικές και βιολογικές επιπτώσεις δεν μπορούμε να προβλέψουμε¨, ενώ ορισμένοι και πάλι αντέδρασαν, οι μεγαλύτεροι τότε βιολόγοι όπως ο sir Francis Crick έμειναν σιωπηλοί!.
Η ομάδα λοιπόν Berg, Jackson, Symonds και Kaiser, Lobban κ.α. συνεχίζουν τις ¨ερασιτεχνικές¨ τους μεθόδους στις τεχνικές μίξεις γενετικού υλικού διαφόρων οργανισμών και μικροοργανισμών (γενετικού υλικού μικροβίων σε κύτταρα θλαστικών και αντιστρόφως) ενώ ήδη είχαν μεγάλη εμπειρία στο να μην έχουν προβλέψει στο παρελθόν τα αποτελέσματα των πειραματισμών των. Συγχρόνως το πρώτο ¨συνθετικό γονίδιο¨ έχει κατασκευασθεί από τον H.G. Khorana. Διάφορα ένζυμα (restriction enzymes, ligases, ECORI, Lambda exonuclease, terminal transferase κ.α.) ΑΤΡ, ΤΤΡ και ραδιενέργεια χρησιμοποιούνται με όλη την ευκολία που παρέχει η ημιμάθεια, ο ενθουσιασμός, η σκοπιμότης και η άγνοια για την χιμαιρική μικροχειρουργική. Ο P. Labban δημοσιεύει εκτεταμένη μελέτη το ΄73 στο Journal of Molecular Bacteriology για τις πειραματικές του ακροβασίες γενετικής μηχανικής στο βακτηριοφάγο Ρ22 και ο Berg με την ομάδα του (Mertz, Davis κ.α.) έχει προηγηθεί με τους δικούς του ανασυνδιασμούς γονιδίων και της κατασκευής υβριδίων με την βοήθεια του ECORI και DNA ligase. Ακολουθούν άλλοι όπως ο V. Sgaramella, H. Goodman κ.α. σε ένα αγώνα δρόμου ¨φήμης¨, βιασύνης και ανεπανόρθωτου ολέθρου.
Την τραγικότητα της καταστάσεως την συνειδητοποιούν ορισμένοι νεαροί βιολόγοι και με ενέργειές τους συγκαλείται ¨συμπόσιο¨ στο Asilomar Conference Center του Pasific Grove της California τον Ιανουάριο του ΄73. Διάφοροι βιολόγοι με πρωτοστατούντα τον P. Berg υποστήριζαν ότι το άγνωστο του αποτελέσματος ενός πειράματος γενετικής μηχανικής δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αποτελεί αιτία για να μην επιχειρηθεί ένα τέτοιο πείραμα. Ο Berg που καθοδηγούσε το συμπόσιο, απέκλεισε τους δημοσιογράφους και όσους ήτο δυνατόν εκ των αντιδραστικών βιολόγων.
Ενώ το αντικείμενο αφορούσε την ανθρωπότητα - Biohazards in Biological Research - δεν έπρεπε κατά τον Berg  αυτή να γνωρίζει τίποτα. Ασχολούνται όλοι με το Βιετνάμ, το Watergate, τις δικτατορίες και διάφορες άλλες πολιτικολογίες. Ο mister Berg μετά το συνέδριο παραπονέθηκε - γνωστή τακτική - ότι ουσιώδεις παρατηρήσεις και σημειώσεις χάθηκαν. Σημειωτέον ότι δεν καθορίστηκαν ούτε οι απαραίτητοι κανόνες ασφαλείας των εργαστηρίων για τέτοιου είδους πειράματα που οποιαδήποτε στιγμή θα ήτο δυνατόν να γίνουν αίτια ανεξέλεγκτων θανατηφόρων πανδημιών. Εντός ελάχιστου χρονικού διαστήματος ο S.N. Cohen πειραματιζόμενος με πλασμίδια και με διαφορετική ¨τεχνοτροπία¨ από αυτή του Berg έκανε την γενετική μηχανή προσιτή στον ¨καθένα¨. Με ελάχιστες γνώσεις και απλές τεχνικές ποικίλα τμήματα DNA από απεριόριστο αριθμό οργανισμών και μικροοργανισμών ήτο δυνατό να συνενωθούν και να δημιουργήσουν  ¨υβρίδια¨ που ποτέ μέχρι τώρα η Φύσις δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν και φυσικά είχε σοβαρότατους λόγους γι΄ αυτό.
Στην ¨Gordon Research Conference on Nucleic Acids¨ τον Ιούνιο του ΄73 οι κίνδυνοι αποσιωπούνται και κανείς και πάλι δεν ενημερώνεται. Ακόμη και μεταξύ των ίδιων των βιολόγων επικρατούσε καχυποψία και μυστικότης καθ΄ ομάδες. Μόνο ο E. Ziff αναφερόμενος στο συμπόσιο, δημοσιεύει τον Οκτώβριο του ' 73 στο New Scientist τις επιφυλάξεις του: Οι βιολογικές ιδιότητες DNA υβριδίων δεν έχουν εξετασθή και δεν μας είναι γνωστές, μερικά, μας καθιστούν ανήσυχους, είναι ικανά να προκαλούν καρκινογένεση. πιθανόν οι άνθρωποι να έχουν μηχανισμούς να προστατεύονται από τέτοιου είδους υβρίδια. Μέχρι όμως να αποδειχθεί, μια συνειδητή επιστημονική κοινότητα θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στα πειράματα και στους σκοπούς των και θα πρέπει να λάβη κάθε προφύλαξη για το κοινό . Οι επιπτώσεις από την έκθεση σε (τεχνητούς) καρκινογόνους παράγοντες πιθανότατα θα εμφανισθούν μετά από χρόνια.¨
Οι Nathans και Weissman πίστευαν πως τέτοιες αποκαλύψεις θα οδηγούσαν πιθανόν σε περιορισμούς στα βιολογικά πειράματα που θα δυσκόλευαν την ¨πειραματική έρευνα¨ κάτι που δεν θα ήταν επιθυμητό. Το αποκορύφωμα της ασυνειδησίας εμφανίζεται στην πρόταση της M. Singer : ¨.δεν θα επιτρέψω ουσιώδη συζήτηση επί του θέματος των κινδύνων και των προφυλάξεων, αλλά μόνο να γίνουν προτάσεις. σε δεκαπέντε λεπτά θα κλείσει επί του θέματος η αυζήτησις και θα ακολουθήσει ¨ψηφοφορία¨ δι΄ ανατάσεως της χειρός. Κατόπιν θα προχωρήσουμε κατ΄ ευθείαν στο κυρίως επιστημονικό θέμα ...¨. Καθότι Εβραία και μητέρα τεσσάρων παιδιών η Singer θα έπρεπε άραγε να συμπεριφερθεί κατ΄αυτόν τον τρόπο; Δεν υπήρχε σ΄αυτήν πρόσφατη ιστορική μνήμη από τον φασισμό; Της ίδιας καταγωγής ήταν και ο Berg και ο Cohen και ο Weissman και άλλοι. Τι συνέβαινε λοιπόν στα παρασκήνια των παρασκηνίων; Από τους 142 συμμετέχοντες οι 47 απεχώρησαν πριν από την ψηφοφορία. Μετά το τέλος του συμποσίου άνοιγαν εντελώς οι πύλες του βασιλείου του ολέθρου. Στην αρχή το ¨τοπίο¨ εξαίσιο. Ο όλεθρος γνωρίζει πολύ καλά και να παραπλανά και να κρύβεται και να χτυπά. Καλύτερα από οποιονδήποτε άνθρωπο που πέρασε από τη Γη. Γονίδια Xenopus laevis σε κολοβακτηρίδια, pSC101 (plasmid Stanley Cohen 101), υβρίδια Drosophila + pSC101 +  βακτηριοφάγοι (ευκαριοτικά - προκαριοτικά) κ.ο.κ.  Πολύ αργά στην San Francisco Chronicle μπορούσαν ορισμένοι να διαβάσουν και συνειδητοποιήσουν (και αμέσως αδιαφορήσουν) τα κάτωθι : ¨. ημιτεχνητοί μικροοργανισμοί κατασκευασμένοι από εξέχοντες αμερικανούς επιστήμονες είναι δυνατόν να διαφύγουν από τα εργαστήρια και να αποτελέσουν ολέθριο κίνδυνο για τον γενικό πληθυσμό. .. Υπάρχει μεγάλη ανησυχία για το κατά πόσο αυτά τα τεχνητά πλασμίδια, ιοί, μπορούν να αποβούν ολέθρια μολύνοντας ανώτερους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. ¨
Σε ένα άλλο ¨συμπόσιο¨και πάλι στο Asilomar τον Φεβρουάριο του ΄75 ο David Baltimore παραπονέθηκε στον H. Lewis : ¨κάθε φορά που προσπαθείς να μιλήσεις σε κάποιον , κάποιο αυτί υπάρχει να ακούσει. είναι τρομερό . οι δημοσιογράφοι είναι δυνατόν να καταστρέφουν τα πειράματά μας! ως εκ τούτου θα κρατηθούν μακριά.¨ Τι συνέβαινε από την πλευρά της ¨πολιτείας¨; Ο Γενικός γραμματέας,, τότε του Υπουργείου Υγείας, Παιδείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Caspar Weinberger παρότρυνε τους βιολόγους προς την κατεύθυνση της γενετικής μηχανικής. Στο συμπόσιο του Asilomar του ΄75 παρόλο ότι ακούσθηκε και η φωνή: ¨η άγνοια επί του ¨αντικειμένου¨ πρέπει να μας καθιστά εξαιρετικά προσεκτικούς .¨στην ψηφοφορία μόνο ένας ήτο κατά της συνέχισης των ολεθροφόρων πειραμάτων, κάτω από τέτοιες συνθήκες. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας επιχορηγούσε τα εργαστήρια του ολέθρου με χρήματα αυτών εναντίον των οποίων έστρεφαν αυτόν τον όλεθρο. Κανένας από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, από τους ανθρώπους της Γης δεν είχε δικαίωμα ψήφου. Με αυτών τη ζωή έπαιζαν θανάσιμα και τελεσίδικα. Τους απασχολούσε το embargo των πετρελαίων, η απαγωγή της Patricia Hearst, ότι ο Nixon οφείλει από τις φορολογικές του δηλώσεις 33000$ τα οποία είχε υποκλέψει, η δολοφονία της μητέρας του Martin Luther King, η ¨απαλλαγή¨ που εδόθη στον Nixon από την Ford, το ότι το Σικάγο σε μια χρονιά διεπράχθηκαν 968 φόνοι, η δίκη του Haldeman, Ehrlichman, και Mitchel,  η εκπαίδευση Σαουδάραβων από αμερικανική εταιρεία για προστασία αμερικάνικων συμφερόντων στην Σ. Αραβία, η κατάληψις της Καμπόδιας, η αποχώρησις (άτακτη) των Αμερικανών από το Ν. Βιετνάμ, οι διπλωματικές σχέσεις Ανατ. Γερμανίας - ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και ο Haig, οι αποκαλύψεις για τον ρόλο της CIA στην Χιλή, η ελληνική ¨μεταπολίτευση¨, η εκθρόνισις του Hallle Selassie, ο Antonio de Spinola, οι Εβραίοι, και οι Άραβες, ο Μακάριος και το δημοψήφισμα, ο IRA η EEC η διαίρεση της Κύπρου, το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας, ο τρομοκράτης Carlos, η συνάντηση αμερικανών και σοβιετικών αστροναυτών, η δίκη των συνταγματαρχών, και πάμπολες άλλες  (συγκριτικά) ¨ημιανοησίες¨. Το ότι παρεβίαζαν και κατέστρεφαν την γενετική μας ουσία ούτε τους απασχολούσε - γιατί δεν το γνώριζαν - ούτε θα τους απασχολούσε - αν το γνώριζαν - καθότι είχαν τόσα άλλα ενδιαφέροντα να τους απασχολούν!... Έτσι τον Ιούνιο του ΄76 στην  πρώτη σελίδα του Boston Phoenix δημοσιεύεται άρθρο με επικεφαλίδα ¨Biohazards at Harvard¨ και υπότιτλο ¨επιστήμονες θα δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής - αλλά πόσο ακίνδυνες θα είναι;¨ Το άρθρο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το κτίριο όπου βρίσκουμε τα βιολογικά εργαστήρια του Harvard ήτο ένα παλαιό και άκρως ακατάλληλο για βιολογική ασφάλεια κτίριο από κάθε άποψη. Επικίνδυνοι τεχνητοί ιοί θα μπορούσαν να διαφύγουν οποιαδήποτε στιγμή με οποιονδήποτε τρόπο. ¨Το Harvard το επισκέπτονται άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Εάν ένας τέτοιος μικροοργανισμός διαφύγει, τότε δεν μιλάμε πλέον για μόλυνση στο Harvard αλλά για όλο τον κόσμο.¨.
Η καθηγήτρια Ruth Hubbard όμως είχε διαφορετική γνώμη: ¨το να μεταφέρω το εργαστήριο μου - το να τα μαζέψω και να φύγω - δεν θα διορθώσει τίποτα.¨. Η αντίδραση προήλθε από τον δήμαρχο του Cambridge (όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο του Harvard)  A. Velucci. Στο δημαρχείο όπου συγκέντρωσε αρκετούς δημότες, απαίτησε από τους επιστήμονες απαντήσεις, στην επιστημονική ορολογία των οποίων απάντησε απλά: ¨δεν καταλαβαίνουμε την αλφαβήτα σας. Μιλήστε απλά για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει¨. Η M. Singer τηλεφωνούσε από την Ουάσινγκτον υπέρ των πειραμάτων. Η απάντηση του Velucci (ιταλικής καταγωγής) ήτο ¨για ποιο λόγο κάποιος από την Ουάσιγκτον θα δώσει υποδείξεις στον δήμαρχο του Cambridge για το τι συμβαίνει στον δήμο του και το πανεπιστήμιο του Harvard ;¨ Ενώ ο Velucci αντιδρούσε για τα ¨ατυχήματα¨ στο πανεπιστήμιο που βρίσκονταν μέσα στον δήμο του, η J. Hopson έγραφε για το πανεπιστήμιο του San Francisco ¨ιός ο οποίος δεν είναι δυνατόν να καταστραφεί - a true Andromeda strain - έχει δημιουργηθεί από πειραματικό ατύχημα σε εργαστήριο του S. Francisco¨. Όταν φτάσαμε στο ¨Gorbach report¨ που ανέφερε ότι ¨45 ειδικοί επιστήμονες από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό συμφώνησαν το κολοβακτηρίδιο Κ12 δεν ήτο φυσιολογικό επιδημικό παθογόνο και δεν θα έπρεπε με εργαστηριακές παρεμβάσεις γενετικής μηχανικής να μετατραπεί σε παθογόνο¨ ήταν πλέον πολύ αργά. Ήδη και ιδιωτικές εταιρείες ασχολούντο με γενετική μηχανική. Και άρχισε η λογοκρισία σε ότι αφορά αυτά τα πειράματα. Ο Itakura στο City of Hope του Los Angeles ανεκάλυπτε νέα μέθοδο κατασκευής τεχνητών γονιδίων. Όσον αφορά τον Velucci έχασε τη θέση του και οι δημότες το χρόνο τους.    
Περίεργες επιδημίες άρχισαν να εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο σε ανθρώπους και ζώα. Σε αρκετές, απεδείχθη ότι το αίτιο δεν ήτο μόνο φυσικοί ιοί αλλά συνυπήρχαν και τεχνητοί ιοί. Ένας νέος καρκινογόνος ιός εμφανίζεται απρόοπτα σε εργαστήριο του Texas (San Antonio). Βιολόγοι κατασκευάζουν ιό από μίξη ενός μη παθογόνου ιού baboon, και ενός επίσης μη παθογόνου ποντικών. Το νέο υβρίδιο προκαλούσε καρκίνο όχι μόνο σε ποντικούς αλλά και σε σκύλους και χιμπατζήδες καθώς και σε ανθρώπινα κύτταρα. Ο S. Kalter, διευθυντής του εργαστηρίου, έντρομος ανακοίνωνε : ¨Όταν οι χιμπατζήδες άρχισαν να πεθαίνουν τρομάξαμε. Θεέ μου, αν αυτός ο ιός προκαλεί θάνατο στα ζώα τι θα προκαλέσει σε μας και τότε σε όλο τον κόσμο;¨ Το κογκρέσο άφηνε ελεύθερες τις ιδιωτικές εταιρείες να κάνουν οτιδήποτε θα ήτο ¨επικερδές¨. Στο τέλος το ΄77 περισσότερα από 150 πειράματα ανασυνδιασμού DNA στην Ευρώπη και περισσότερα από 300 στις ΗΠΑ βρίσκονταν σε εξέλιξη. Διάφοροι ¨επιστημονικοί¨ ιδιωτικοί οργανισμοί όπως (European Molecular Biology Organization), ICSU (International Council of Scientific Union), COGENE (Committee on Genetic Engineering), ESF, EMRC κ.α. προστάτευαν τα πειράματα από το κοινό, από την ανθρωπότητα, αυτή την ¨ανόητη¨ ανθρωπότητα που δεν έχει κατάλληλο νοητικό επίπεδο για να αντιληφθεί. Η επιβλητική φωνή των βιολόγων ήταν πάντα η ίδια: ¨Αφήστε μας ήσυχους. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι κάνουμε¨. Άραγε : Τι μπορούν να μας πουν για τα νεοφανή διαρκώς πολλαπλασιαζόμενα θανατηφόρα νοσήματα που άρχισαν να ανατέλλουν σαν βιολογικές βόμβες από το 1980 κυρίως και μετά στον ουρανό της ανθρωπότητος; Μπορεί να δώσει μια απάντηση ο R. Weinberg που διαλαλεί ότι είναι πλέον κυρίαρχος της φύσης; Αργότερα θα αναφερθώ στους clones, διότι απαιτεί ιδιαίτερο και εκτεταμένο κεφάλαιο..
Η φωνή του δαίμονος δεν πείθει. Σήμερα τέτοιου είδους πειράματα γίνονται παντού. Προσπαθούν να διορθώσουν με γενετική μηχανική τα δεινά που προκάλεσαν με την γενετική μηχανική.
Σήμερα οποιαδήποτε τεχνητή μετάλλαξις επιχειρείται. Εντελώς άγνωστοι ανασυνδιασμοί που ποτέ δεν δημιουργήθηκαν από τη φύσι ή τους απέρριψε ή από ¨ενδογενή¨ σοφία και γνώσι δεν τους επεχείρησε, οι επιστήμονες τις ¨κατόρθωσαν¨ μέσα σε διάστημα μερικών ημερών. Οι μηχανισμοί ελέγχου φυσικών γονιδίων από τους νόμους της φύσεως δεν έχουν καμμιά ισχύ στα τεχνητά παρείσακτα γονίδια που εισάγονται μέσα σε ένα βιολογικό σύστημα. Έτσι περιμένουμε το αποτέλεσμα δίχως τις περισσότερες φορές να έχουμε την παραμικρή ιδέα τι μπορεί να είναι. Η τεχνητή επίθεσις στα σπερματοζωάρια μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια τις πιο αποτρόπαιες βιώσιμες ή μη χίμαιρες. Τεράστιες ποσότητες DNA παράγονται μέσω PCR. Πέραν τούτων επιχειρείται πυρετωδώς και παραγωγή τεχνητού πρωτο-πλάσματος. Ο Masuo Aizawa αναπτύσσει ¨αποικίες¨ νευρικών κυττάρων, φιλοδοξώντας να κατασκευάσει τεχνητό ¨εγκέφαλο¨. Ο J. Szostak, ο G. Joyce, ο T. Cech, Douna κ.α. προσπαθούν να κατασκευάσουν ¨τεχνιτή ζωή¨ πειραματιζόμενοι με RNA. Κάθε είδους πείραμα σε κάθε σχεδόν χώρα βρίσκεται σε εξέλιξι για να συμβάλλει στην ¨εξέλιξι¨ - πιστεύουν οι ερευνητές - ενώ προσωπικά πιστεύω για να αναστείλει την εξέλιξη και καταστρέψει στον προσεχή αιώνα ίσως την ζωή όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Ο Θεός ¨πέθανε¨ και ο άνθρωπος κάνει ό,τι θέλει.  Λησμονεί όμως ότι ανήκε στη Βασιλεία του Θεού και δεν είναι δυνατόν παρά αφού τον δολοφόνησε να τον ακολουθήσει με μια ιδιόμορφη και πρωτοφανή πράξη αυτοχειρίας.
Η αλαζονική φωνή του R. Weinberg θα πλανάται πάνω από την έρημο: We are no longer the victims of biology but the masters of it..

Η δική μου φωνή.
¨.Μόνος εσύ το θέλησες να ορθωθείς αντίκρυ
στο μεγαλείο του θεού και της Δημιουργίας
Να βλασφημήσεις βάναυσα την Φύση την Αγία.
Μόνος λοιπόν θε να σταθείς
μπρος στα ¨τοκογλυφεία¨
για να εισπράξεις την τιμή που εμίανες τα Θεία...
...
....
Αποφλοιώστε τους ¨ηγεμόνες¨ του κόσμου
κάτω από τα προσωπεία
όντα στυγερά, κινούμενοι θάνατοι
μαριονέτες ενός κραταιού Άδη
που έπαιξε με τα έργα τους
και κέρδισε τον κόσμο.

. δεν θα ακούγεται πουθενά.


ΜΑΝ. ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ
Ιατρός Παθολόγος
(πρώτη δημοσίευσις 1994)